Cat Stories (2019)

Vanaf 4 juli in de bioscoop (Amstelfilm)

Kattenfilmpjes altijd leuk. Maar het levert niet meteen een goeie film op als je ze achter elkaar plakt.

Deze docu oogt onsamenhangend en rommelig, qua alles eigelijk. Er is niet of nauwelijks sprake van regie, of editing, alles lijkt zo’n beetje achter elkaar geplakt. Mensen wisselen Nederlands af met steenkolen-Engels, omdat de regisseuse toevallig geen Nederlands spreekt maar vrij belabberd Engels.

Houden we over een rommelig geheel wat dan wel weer past bij den kattenmens, met tussen door wat aardige scenes.

Voor een bioscoopfilm echt te mager.

Carmen Cobos groeide op in het zuiden van Spanje maar vestigde zich in 1997 in Nederland. Nog steeds begrijpt ze niet waarom zoveel Nederlanders een kat als huisdier houden: het zijn eigenwijze dieren die buiten horen rond te lopen, aldus Cobos. In een poging iets van deze cultuurkloof te overbruggen, besluit Carmen zich aan te bieden als kattenoppas. Op die manier raakt ze niet alleen in gesprek met kattenliefhebbers, maar bouwt ze zelf ook een relatie op met de katten en poezen waar ze voor zorgt. Carmen bezoekt bovendien de Dierenopvang Amsterdam (DOA) en loopt een tijdje mee met een 'kattenmoeder' die kittens tijdelijk in huis neemt om ze voor te bereiden op een leven bij een gezin.

De ware kattenliefhebber zal zich ongetwijfeld vergapen aan de shots van kittens en zich vermaken met het ondeugende gedrag van sommige poezen en katten. Cobos krijgt de lachers op haar hand wanneer ze keer op keer (tevergeefs) probeert één van haar 'klanten' te lokken door met een bak met kattenvoer te rammelen en eindeloos 'poes, poes' te roepen. Dat maakt deze luchtige documentaire prima uit te zitten, maar verwacht geen revolutionaire nieuwe inzichten die kattensceptici dusdanig zal bekeren dat zij één van die kittens in de armen zullen sluiten.

Het is geen briljante film. Soms voelde het wat amateuristisch, rommelig en daardoor niet heel professioneel gemaakt. Echter vind ik katten leuke en mooie dieren, ik heb ze zelf gehad, en ik vond het best interessant om te kijken naar de omgang van mensen met deze dieren, en vooral de dieren los van de mensen, die ze soms te veel vermenselijken, naar mijn idee. Vooral de jonge katjes maakten indruk. Een kleine voldoende (6). 3*

Het doel van de documentaire zoals hierboven beschreven is heel interessant. Maar in de praktijk valt het allemaal wel mee als het om de uitwerking gaat. Je ziet de documentairemaakster bij een aantal mensen die katten hebben op bezoek gaan en dan vooral hoe ze voor de katten zorgt en de poep opruimt. Echt diep op het waarom mensen katten hebben gaat de film niet in. En dan is 73 minuten, bijna speelfilm lengte, best lang. Gelukkig vind ik katten fantastische beesten en daarom is de documentaire voor mij makkelijk uit te kijken. Laat dat geklets dan maar zitten. Maar als je de documentaire objectief bekijkt vanuit filmisch standpunt, dan is het toch allemaal wat te mager.