Une Colonie (2018)

Bescheidenheid op het doek zoals ik die graag omarm. Prachtige coming of age-vertelling over een schuchter meisje dat in herkenbare highschool-taferelen terechtkomt en daarin zichzelf moet zien te (her)ontdekken. Gelukkig ligt de focus van de regisseuse echter niet alleen op de identiteit van deze Mylia, maar evengoed op de mensen in haar omgeving en de sociale verschillen die in het lokale bestaan verankerd liggen. Misschien werkt de film op papier soms net iets te sterk in tegenstellingen, maar de uitwerking is subtiel genoeg om eventuele valkuilen daarin te vermijden. Het ritme van Une Colonie is een verademing en de kleinste details worden met gevoel in beeld gebracht.

(P.s. ik heb nog nooit meegemaakt dat heliocentrisme, humanisme en Renaissance in een paar ademteugen zo laks op een hoop werden gegooid, maar dat mag dan tekenend zijn voor de verdere onmacht van de lerares in deze film)

Une Colonie stond na de goedkeuring van verhoeven en tbouwh (en toegegeven, de trailer) hoog op de kijklijst voor het filmfestival in Leiden; maar hij was óf uitverkocht of de tijden waren ruk, het zat er in ieder geval niet in. Inmiddels is de film met enige creativiteit gelukkig ook thuis te kijken.

Coming of age is een subgenre dat ontzettend raak en ontzettend gemakzuchtig en cliché kan zijn, alles valt of staat bij de uitvoering wat mij betreft. Gelukkig is Une Colonie er een van het eerste soort. Mijn stem is de 5e op MovieMeter en dat is zonde, dit is wel een film die een wat breder publiek verdient. Het is zo makkelijk nog niet om precies te duiden wat de film allemaal goed doet, maar je merkt het in iedere scène; het voelt raak. Emilie Bierre had moeilijk beter gecast kunnen worden (die gaat groot worden!), maar het zijn de blikken en momenten die Dulude-De Celles’ film zo de moeite waard maken. De betere versie van Eighth Grade (2018) wat mij betreft, al is het geen wereld van verschil.

4,1*

Mooie film over een verlegen, introverte jonge tiener die weifelend door het leven stapt.

School boeit haar niet en ook op feestjes met leeftijdgenoten is zij een buitenbeetje. Haar enige echte contact is met haar jongere zusje. Geleidelijk begint zij evenwel te veranderen wanneer zij nader kennismaakt met een Indiaanse jongen, die zelf gevangen zit tussen twee culturen.

Een van de betere coming-of-age films met een tour de force van Émilie Bierre. Die verwacht ik nog vaker tegen te komen.

Niet dat de film slecht was, maar ik ben toch iets gematigder dan de andere recensies hier. Une colonie is een rustige voortkabbelende coming of age van een tiener die het meestal allemaal beziet. Ze is het buitenbeentje in de klas, de grijze muis en steelt eerder met de ogen dan dat ze spreekt met haar mond.

Daarnaast eveneens aandacht voor de Indiaanse jongen die gevangen zit tussen twee culturen en hier wat minder gemoedelijk mee omgaat. Het jongere zusje van Milya is zowat het bindmiddel tussen beiden. Beiden hebben nood aan een beetje Camille. Haar ongedwongen guitige stijl opent deuren waarbij die voor de twee anderen vaak gesloten blijft.

Prima casting, dat zeker. Naturel en authentiek. Cinematografisch ook in orde. Zat alleen niet 100% in de film, maar kan er de vinger ook niet onmiddellijk op leggen.