The Drone (2019)

Toen ik de synopsis las, moest ik meteen denken aan die filmreeks met die overgewaardeerde pop. Ook in deze film verstopt een seriemoordenaar zich in een stuk speelgoed zodat de terreur ook na zijn verscheiden niet stopt. Een drone, dames en heren! Hoe verzin je het.

Een film als deze kan door zijn humoristische insteek en zijn melige plot erg meevallen en zelfs met smaak worden gegeten. Daar hoopte ik uiteraard op. Een film als deze kan ook de plank erg misslaan door de serieuze toon te laten prevaleren boven de humoristische. In deze film gebeurt dat.

Waarschijnlijk is het niet eens opzet maar is de humoristische onderlaag gewoon van abominabel niveau en valt dat aspect gewoon niet goed te herkennen.

Hoe kun je in vredesnaam een drone als agressor serieus nemen? Zo’n fragiel stukje plastic met wat knipperende lichtjes jaagt in deze film werkelijk iedereen de stuipen op het lijf. Oh, ik begrijp het al. Ook dat is humor. Aha. En ik maar denken dat de terreur zaaiende drone nu juist wel serieus bedoeld is.

Maar er is meer. Zo hoorde en zag ik hoofdpersonage Chris zijn teksten spuien met een overtrokken gespeeld soort onverstoorbaarheid en een overdreven geamuseerde gelaatsuitdrukking. Helaas missen de teksten dan ook nog eens aan scherpte. En is dat dus niet grappig.

Zo zag ik zijn stoute verleidelijke (als je er van houdt) buurvrouw wel erg haar best doen om met overacting en eveneens overdreven gelaatsuitdrukkingen komedie te bedrijven. Erg grappig was dat ook al niet. Weer een nee dus.

Er zijn meer voorbeelden te bedenken. Ga ik niet doen.. Ik probeer alleen maar duidelijk te maken dat personages die zich opzettelijk grappig gedragen (zoals in deze film) dat vaak niet zijn.

Eigenlijk zijn slechts een paar scènes in de film humoristisch geslaagd. Er is een politieduo dat zich erg droog gedraagt en me aan het lachen kreeg. Ook de kills van de belachelijke drone zijn best leuk. De manier waarop is steeds erg onwaarschijnlijk en dat maakt het grappig. De absurdistische factor komt hier eindelijk eens om de hoek kijken en dat werkt. Van die momenten heeft de film te weinig.

Zowel als komedie en als horror faalt de film op veel fronten. Ik herkende de vage contouren van beide labels wel, maar beide slaagden er nooit in zich in vaste substantie te hullen.