Andhadhun (2018)

Aan intriges en plotwendingen geen gebrek in deze vernuftige misdaadfilm, die begint als een doodgewone romcom. Tabu, de grand dame van de Indiase cinema, staat nagenoeg altijd garant voor kwaliteit, Radhika Apte voor sensualiteit. Een vermakelijke zwarte komedie.

Ik en Bollywood, we zullen nooit vrienden worden, ben ik bang. De toon, de lengte, de muziek, de humor, de sentimentaliteit; de flauwe romances, de typetjes; ongetwijfeld zullen er ook Bollywoodfilms zijn die mij wel kunnen bekoren, maar ik ben ze helaas nog niet tegengekomen (al waren 3 Idiots en Gangs of Wasseypur nog wel te doen). Deze Andhadhun ben ik maar eens gaan bekijken vanwege het feit dat ie in de IMDb Top 250 staat. Om eerlijk te zijn, voor Bollywoodbegrippen was dit best aardig, in ieder geval veel vermakelijker dan die verschrikkelijke Aamir Khan vehikels of die urenlange historiche epossen; maar alsnog was het niet heel bijzonder. Om positief te beginnen, ondanks dat het in het eerste half uur een paar keer raak is, wordt er niet zoveel in gezongen. Verder was de film deels een soort van thriller dat iets rauwer is dan de gebruikelijke suikerzoete sentimentaliteit die je opgediend krijgt. Het thrilleraspect was verder niet heel bijzonder, het was eigenlijk een vrij typische noir qua plot waar alleen de hard-boiled detective ontbrak, maar alsnog is het best weg te kijken als je niet al te kritsch bent. Daarnaast nog wat romantische ontwikkelingen die weinig toevoegen maar verplichte kost zijn. Met 140 minuten was het wat mij betreft voor een relatief niemendalletje qua verhaal ruim te lang, maar voor Bollywoodbegrippen is dit best kort en bondig. Top 250 materiaal is dat wat mij betreft verre van, maar het viel me mee.

Dit zal mijn eerste Indiase film zijn. Ik ben altijd wat sceptisch naar Aziatische films, al schijnen er geweldige dingen vandaan te komen als ik liefhebbers mag geloven. Ik heb Zuid-Korea en Japan geloof ik geprobeerd, maar het bereikt me niet altijd even goed. De hoge notering in de IMDB 250 wekte mijn nieuwsgierigheid voor deze en met het Bollywood-beeld voor ogen, viel het reuze mee. Sterker, het is gewoon een vermakelijke en prima film!

Maar dan moet je wel even door een aantal dingen heen bijten, zoals het eerste half uur. Al veel te snel een romance, de tenenkrommende muziekscenes. Maar dan komt er een misdaadverhaaltje om de hoek. Het gegeven dat een blinde pianospeler hier getuige van is, maakt het natuurlijk specialer. Het verhaal lijkt in eerste instantie niet zo boeiend, maar -in tegenstelling tot veel films- wordt het gaandeweg interessanter. Het offbeat-sfeeertje is fijn en er is nog steeds ruimte voor wat (zwarte) humor tussendoor, wat in dit geval wel werkt. Er zitten verrassend veel kleine twistjes verspreid over de gehele lengte en dat is een flinke plus.

Tuurlijk mag het acteerwerk wel wat beter, zitten er wat voorspelbare zaken in en had het ook wel minstens een kwartier korter gekund. Misschien omdat mijn verwachting wat lager was, ook door het begin, was dit een prettige vondst, waar ik met een goede glimlach bij het rollen van de aftiteling zat. (7,5)