Viimeiset (2019)

Toen ik de filmzaal uitliep dacht ik een zwart/wit-film gezien te hebben, maar dat meisje had toch blond haar?

De openingszin geeft ongeveer weer wat voor film dit is:

- het grauwe Lapland vormt het decor, waarin

- een asgrauwe mijn met asgrauwe mannen en een blonde vrouw

- vooral drinken en praten

en na afloop had ik geen idee waarover.

Recensies praten elkaar (en de regisseur) na over een anti-kapitalistische noordelijke western, en vertellen het flinterdunne verhaaltje, want weten zich blijkbaar geen raad.

Kan me er iets bij voorstellen. Pinter en Gogol waren ongetwijfeld inspiratiebronnen voor de dialogen die nergens over gaan, de muziek waaiert alle kanten op en na twee uur bleek ik me nauwelijks verveeld te hebben.

Zoiets, dus.

Het duurt even voordat je weet waarnaar je zit te kijken: de makers hebben niet die ziekelijke neiging om alles tot in detail uit te leggen. Na een poosje snap je ongeveer hoe de verhoudingen tussen de verschillende hoofdpersonages liggen, maar het is ook weer niet zo'n film waarbij uiteindelijk alle stukjes op zijn plek vallen. Zoek het zelf maar uit en vul de gaten naar eigen inzicht in.

Ik hou daar wel van. Als kijker heb je voortdurend het idee dat je serieus genomen wordt, en dat is toch een prettig gevoel.

Verder vond ik het ook een uitstekende film. Mooie beelden, een geweldige eclectische soundtrack en memorabele personages. En een echte slechterik. Hoe vaak zie je dat nou in een niet-commerciële film? Personages moeten altijd gelaagd zijn, zelfs de meest gewetenloze seriemoordenaar heeft zijn goede kanten (hij houdt zo van honden!), maar hier was iemand gewoon door-en-door slecht. Ook wel eens leuk.