Wognum (2018)

Net een interview met Tim Bary en Matthijs Wognum gehoord op radio1, aan de ene kant lijkt me dit wel een aardige docu maar aan de andere kant kreeg ik een beetje het gevoel dat er wat misbruik wordt gemaakt van een labiel iemand.

Zit deze te kijken op de tv omdat ik toevallig langs zapte toen hij net begon.

Na ruim een half uur moest ik toch even opzoeken waar deze docu nou over gaat, want dat word echt niet duidelijk.

totaal geen voorgeschiedenis,waar komen de uitbarstingen vandaan, hoe zijn ze elkaar leren kennen, wat is het probleem nou eigenlijk?

de docu begint ( en duurt te lang) voordat echt duidelijk word wat de boodschap, of hoe hun leven precies in elkaar zit, maar is dan al afgelopen.

Een film zonder echte inhoud/boodschap of verdieping.

wel kan Mathijs ( wat het extreme contrast is) enorm goed piano spelen !

Ik heb hem net ook gekeken en ben enorm ontroerd. Wat een bijzondere film en wat een mooi personage is Matthijs. Achter die lome gabber, iemand over wie menigeen een vooroordeel zou hebben bij een eerste aanblik, gaan diepe gronden schuil. Zijn droom om pianist te worden wordt heel menselijk verbeeld door de regisseur. Een sluitend verhaal, een geweldige finale.

Ik heb hem gisteravond op TV gezien. Alleen de eerste minuut gemist. Ik had dus totaal geen idee waar het over ging. Maar dat werd gaandeweg wel duidelijk. Ik kreeg een brok in m'n keel toen hij op het einde in de concertzaal mocht spelen. Prachtig. Ik wens Matthijs het allerbeste.

Een bijzondere cocktail van thema’s op een mooie ingetogen manier uitgewerkt, ontroerend.