Jij Bent Mijn Vriend (2018)

Vanaf 22 november in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

Aha, opnieuw met Juf Kiet!

De Kinderen van Juf Kiet (2016)

Hoewel de zesjarige Branche, geboren in Macedonië, op papier de hoofdpersoon is, gaat deze documentaire vooral over de manier waarop kinderen met elkaar leren samenleven. Centraal staat een klas op een school in Eersel voor leerlingen die de Nederlandse taal nog onvoldoende beheersen. Doel is de kinderen binnen een jaar zo goed Nederlands te laten spreken, dat ze naar een klas kunnen met Nederlandse kinderen. Het is de bedoeling dat de leerlingen altijd Nederlands spreken en dat ze elkaar aanspreken ('geen Arabisch spreken') als iemand dat niet doet. Het is opvallend hoe naturel de kinderen zijn voor de camera, zowel in het klaslokaal als op het schoolplein. Bovendien is het interessant om te zien hoe de juf haar kinderen zelfvertrouwen geeft door ze verantwoordelijkheden te geven: Branche - die op zijn eerste schooldag geen afscheid wil nemen van zijn vader - maakt enkele maanden later een andere nieuwkomer wegwijs in de klas. Het is allemaal goed geobserveerd en gemonteerd en het heeft absoluut een zeker feelgood-factor, maar tot grote nieuwe inzichten leidt het niet echt.

Met 77 minuten lijkt Jij Bent Mijn Vriend wat aan de korte kant, maar helaas is het zelfs wat lang. Waar Juf Kiet een prachtig portret schetst van een gehele klas die langzaam opbloeit onder de vleugels van de bevlogen juf blijkt het volgen van één van de kinderen maar beperkt houdbaar. Echt impact maken de vriendschappen niet en na verloop van tijd begint de film een beetje te kabbelen. Werkt vermoedelijk een stuk beter als tv docu van een uur. En voor de echte liefhebbers: gewoon Juf Kiet nog eens opzetten.

2,5*

Innemende documentaire over de (bij de start) zesjarige Branche, die samen met zijn ouders vanuit Macedonië naar Nederland is gekomen en start in een speciale klas met andere kinderen uit het buitenland om zo klaargestoomd te worden voor een 'gewone' klas met Nederlandse kinderen. De documentaire is vooral een observatie en registratie van dagelijkse dingen - de ene keer leuk, de andere keer verdrietig - die Branche in de klas meemaakt en zijn reactie daarop. Verder heeft het niet zo veel om het lijf. Wel leuk om de ontwikkeling van Branche van een wat onzeker en zoekend jongetje naar een goed Nederlands sprekende, zelfverzekerde jongen te zien.

Leuk vervolg op De kinderen van juf Kiet, maar minder indrukwekkend, wat mij betreft. Ik vond het interessant om Branche’s ontwikkeling te volgen, maar dat vind ik de ontwikkeling van de andere kinderen uit de klas van juf Kiet ook. Branche springt daar voor mij niet in uit. Soms kabbelt de film voort, gebeurt er niet veel bijzonders, en ergens heeft dat iets rustigs en fijns, maar het maakt de film niet spraakmakender dan zijn voorganger. Mooi dat de kinderen zo naturel blijven met al de camera’s erbij, en juf Kiet vind ik echt een fijne juf. Een kleine voldoende. 3*