Sam Samcat (2018)

De film gaat over een gescheiden man in Kroatië die meer tijd met z’n dochter wil doorbrengen maar tegen een bureaucratische muur van wet- en regelgeving oploopt en vanuit zijn omgeving advies krijgt over hoe hij dat wel of niet kan regelen. De film boeide me niets en irriteerde me zelfs.

Dat begint er al mee dat alles is opgenomen met een handcamera bediend door iemand met Parkinson zodat het beeld geen moment in rust is en je als kijker constant het gevoel hebt door elkaar te worden geschud (de cameraman heeft natuurlijk niet letterlijk Parkinson maar de regisseur zal er bewust voor hebben gekozen om het beeld geen moment rustig te laten zijn zodat de psychische stress van de hoofdpersoon fysiek wordt overgedragen op de kijker). Vervolgens wordt elke scene telkens midden in een gesprek begonnen zodat je telkens een puzzeltje krijgt gepresenteerd met wie hij nou weer staat te praten en waar het gesprek over gaat. Puzzeltjes oplossen terwijl je fysiek door elkaar wordt gschud: het is gewoon niet mijn idee van een leuke film.

Ik verloor dan ook snel mijn interesse in deze puzzeltjes en de film überhaupt. Ik zal daarom het een en ander hebben gemist. Wel denk ik dat de boodschap van de film is dat Kroatië nogal corrupt is: iedereen in de film verwijst naar mannetjes die dingen kunnen regelen buiten de formele procedures, maar er wordt in de film niets geregeld want de hoofdpersoon in de film blijft maar ouwehoeren met iedereen over hoe hij het wel of niet kan oplossen.

Wat ik ook nog heb meegekregen van de film is dat men aldoor klaagt dat men tegen een muur praat (geen idee waarom) en dat iedereen in de stress zit (geen idee waarom). Ikzelf als kijker had ook stress en ik weet wel waarom: het is gewoon een hele vervelende film.

Eén van de slechtste films die ik dit jaar zag. In All Alone wordt Marko, een gescheiden vader, dicht op de huid gevolgd in zijn pogingen om tot een ruimere omgangsregeling met zijn jonge dochter te komen. We zien Marko in tal van korte scenes bij allerlei instanties en personen die (oeverloos) tegen hem aanpraten over procedures, voorwaarden en regeltjes, die samenhangen met zijn wens om zijn dochter vaker te zien. De bedoeling van de regisseur is duidelijk: we moeten voelen wat deze vader ondergaat; bureaucratisch eenrichtingsverkeer waarbij er niet geluisterd wordt en de frustraties oplopen tot een kookpunt. Die frustratie liepen inderdaad hoog op, niet door de machteloosheid van de vader maar door het eenzijdige verhaal dat eigenlijk niet te volgen is. Wie zijn bijvoorbeeld al die mensen die tegen Marko praten? Waar is de moeder en haar kant van het verhaal? Over het dochtertje komen we ook vrijwel niets te weten. We krijgen allemaal hele kleine brokjes informatie, waar uiteindelijk geen chocolade van te maken valt en waardoor er uiteindelijk alleen maar meer vragen ontstaan. Een groter bezwaar bij deze film is zo mogelijk dat ik ook geen enkele compassie kon voelen met de vader. Een misbaksel helaas, een ander woord kan ik er niet voor bedenken.