Sibel (2018)

Sibel is een gelaagde film die ik graag zou willen terugzien. In een afgelegen dorp in het oosten van Turkije wonen en leven mensen anno nu op hun eigen patriarchale wijze. In deze gemeenschap is Sibel een 'outcast' omdat ze niet kan praten, maar communiceert via fluiten, een taal die de ouderen in het dorp beheersen. Omgaan met haar brengt ongeluk, menen haar leeftijdsgenoten. Sibel is niet de enige buitenstaander. Ook haar tante (?) Narin is niet passend. Ze woont afgelegen en wacht al jaren op haar verdwenen geliefde.

Deze laag van twee vrouwen die hun plaats proberen te veroveren in een patriarchale samenleving werkt de film zorgvuldig uit zonder irritant te drammen.

Dan is er de dagelijkse 'queeste' van Sibel naast haar arbeid op het land met de andere vrouwen. Ze is op zoek naar de wolf waarvan men zegt dat deze rondwaart in de buurt. Deze fabellijn - bestaat de wolf wel? - verbindt de film met de ontmoeting van Sibel met een gewonde man - is hij de wolf? - die zij een tijdlang verborgen in het bos verzorgt. Ook hij is een buitenstaander, op vlucht voor de autoriteiten, die echt probeert Sibel te leren kennen.

Sibel is een bijzonder kleinood met een buitengewone actrice, Damla Sönmez, die je laat nadenken over de rol van de buitenstaander (gehandicapte, vluchteling, gekleurde, ...) in je eigen samenleving.

Een tegenvaller. De hoofdrolspeelster is overtuigend, het script is dat helaas niet. De makers zochten mij te duidelijk naar momenten van conflict die afgestemde reacties moeten oproepen: 'wat achterhaald', 'wat onrechtvaardig', etc. Het kwam me te gefabriceerd over. Vooral het karakter van de vader maakt tegen het einde een bizarre radslag. Er zit één echt prachtig shot in de film, maar dat mag dan opwegen tegen het nummer dat voor de aftiteling is gekozen. Wat een draak van een track.

Gehandicapt, uitgesloten, gepest en slachtoffer van vooroordelen, Sibel is als het ware uitgesloten uit het dorpsleven en vindt amper steun, en naarmate zich enkele incidenten voordoen, gaat ze zich meer en meer schuldig voelen en "oorzaak van alle ellende".

Wanneer de traditionele, alles overtreffende " schade aan de familie-eer" gaat overheersen, gaat ze nog dieper in de put tot bij haar gevoelens van woede, haat en verzet opduiken.

Of kan er misschien meer begrip en genegenheid worden gevonden...?

Mooie film met puike, actievolle camera die de hoofdactrice werkelijk niet loslaat en die hoofdactrece, Damla Sönmez, zet een heel overtuigende prestatie neer.