Canaries (2017)

De saaiste dj gaat terug naar Wales om met zijn even saaie vrienden een zeer saai nieuwjaarsfeestje te bouwen, waarbij ze het aan de stok krijgen met saaie buitenaardse wezens... Mannen in kanariegele regenpakken met gekleurde lenzen in en onhandige verlengde rubberen vingers....
Gewoon te simpel en goedkoop allemaal, niet eng spannend of leuk. Beetje saai ook.

Dit krijg je als een minder getalenteerde filmmaker probeert Edgar Wright na te doen.

In het niet uit te spreken dorpje Lower Cwmtwrch in Wales geeft een diskjockey een knullig feestje voor anderhalve man en een paardenkop. Vervolgens worden ze lastig gevallen door een stel wit geschminkte zombies, gekleed in gele regenjas en voorzien van lange plastic vingers. Met knokpartijen met kurkentrekkers en bierblikjes tot gevolg. Dat klinkt allemaal nog best amusant, maar scenarist en regisseur Peter Stray wil meer. Of zeg maar gerust: veel te veel. In een speelduur van slechts 73 minuten propt hij in het verhaal ook elementen als tijdreizen en geheime overheidsinstanties. En dat terwijl het budget nog niet eens een fatsoenlijk statief toelaat. De kneuterige actie tussen de feestvierders en de regenjaszombies is nog best geinig in zijn amateurisme, met een rommelige montage die moet maskeren dat er geen geld was voor effecten of een fatsoenlijke choreografie. Maar het is onbegrijpelijk dat men niet even een paar geluidseffecten aan de actie kon toevoegen. De film is zelden grappig als het grappig probeert te zijn, maar kan soms best geestig zijn in zijn amateurisme. Alsnog is Stray duidelijk geen Edgar Wright. Hij schetst in zijn film weliswaar het einde van de wereld, maar The World's End is Canaries bij lange na niet.

2 sterren.

Niet de moeite waard....

Lekker laten liggen.