Como Va (2018)

Echt niet vol te houden. Dat wicht tettert letterlijk onafgebroken in sneltreinvaart door zonder dat er ook maar iets semi-interessants gebeurt. Na een halfuurtje had ik méér dan genoeg gezien. Normaal stem ik dan niet, maar hier is het eindoordeel wel duidelijk.

Como Va

Matig. Vooral het begin is echt verschrikkelijk, en het constante geouwehoer van Danna Paola gaat op je zenuwen werken. Vooral omdat er weinig interessants of opzienbarends uitkomt. Na een tijdje wordt het wel wat beter, en er zitten een aantal leuke scènes in. Maar er is niets wat je al niet eerder hebt gezien. Paola is vooral vervelend, en haar geforceerde ommezwaai komt dan ook als mosterd na de maaltijd.

Slecht.

Het is een nogal aparte film geworden. Como Va is namelijk zowat de Mexicaanse variant van een TikTok-film. Vrijwel alles wijst naar een film die uit de geest komt van een echte influencer, maar klaarblijkelijk was het deze keer de beurt aan een typetje dat niet zelf kan nadenken. De boodschap van de film is namelijk maar vaag.

94 minuten lang kijken naar een verwend nest dat zichzelf in de problemen blijft werken door het complete gebrek aan moraal (evenals het hebben van een menselijk brein). En het duurt aardig lang voordat ze zelf überhaupt doorkrijgt wat voor een vervelende persoonlijkheid ze heeft. Dat het vervolgens binnen 10 minuten wordt verholpen weet het allemaal ook niet vooruit te helpen. Verder krijgen we eerder te zien hoe het wel oké is als je je vrienden en familie voor de bus gooit, want een 'sorry' voldoet toch wel.

Het is dat er wat leuke stijloefeningen tussenzitten die het als gebeuren weer wat op de rails kunnen helpen, anderzijds is het voor een erg lange tijd een nogal onuitstaanbare film met vervelende mensen over vervelende mensen. Enthousiast geacteerd maar verder meer een stunt ter showcase hoe knap sommige mensen wel niet zijn. Inhoudelijk hangt het namelijk allemaal als los zand aan elkaar.

Ik kan me eigenlijk wel vinden in de reacties die al op deze pagina staan. Het eeuwige gezever van Paola begint je waarschijnlijk al na 30 minuten op de zenuwen te werken, als het niet eerder is. Ik vraag me toch regelmatig af uit wiens geest dit soort films blijven komen want ik blijf ze steeds vaker terugzien. In ieder geval weer de zoveelste film die ik lekker kan gaan vergeten.