The Redeeming (2018)

Een film waarin eigenlijk niet heel veel gebeurt maar die er toch in slaagt om een redelijk spanningsniveau te bereiken. De film doet dat door te spelen met de donkere psychotische kant van het menselijke brein en de anticipatie daarop. In de film ontstaat hierdoor een sfeer van ongemak en angst. Et voilà, er is spanning en suspense. En nog geslaagd ook.

De aanloop is bijna saai te noemen. Er is weinig aankleding om het verhaal heen. In de film figureren de meeste tijd slechts twee personages die zich op enkele vierkante meters bewegen. Noodgedwongen brengen zij een nacht met elkaar door. Dat gebeurt vooral pratend. In de dialoog die zich ontspint ontstaat vervolgens het ene gevoel van ongemak na het andere. De saaiheid verdwijnt snel.

De vrouwelijke hoofdpersoon begeeft zich meer en meer op een hellend vlak en heeft het zichtbaar moeilijk om de normen van fatsoen te respecteren. Vreemde blik hier en rare opmerking daar. Er sluipt spanning binnen. Psychologische intimidatie van woorden en daden. Angstaanjagend. Ik vond het erg fascinerend.

Sfeervolle setting. Klein huis. Afgelegen. Benauwde kamers. Propperige inrichting. De setting wekt een gevoel van milde claustrofobie op. Vermeng dat gevoel met het ondergaan van een intens ongemakkelijke ontmoeting en de psychologische spanning doet z'n werk wel.

Als aan het einde duidelijk wordt hoe de vork echt in de steel zit, is er lichte teleurstelling. Beetje onwerkelijk, beetje ongeloofwaardig. Maar ach. Tot die tijd is de film een boeiend steekspel waarin spanning en sfeer prominent aanwezig zijn.