The Rosary Murders (1987)

Viva VHS!

Het verschrikkelijke DVD-label 'The Company' releasede in de jaren ’80 wel vaker telecines met als bron slechts een VHS-tape. Zo ook hier. Het doet niets af aan het feit dat dit een onsamenhangende en matig in elkaar gestoken thriller is, die overduidelijk rust op de schouders van Sutherland en Durning. De rest van de cast en met name het verhaal is van een bedenkelijker niveau. Een belachelijke romance die er aan de haren bij wordt gesleept en de hoofdlijn die amper weet te beklemmen of te boeien. Neen, dit is er eentje die gerust overgeslagen mag worden.

Doorsnee.

Biechtgeheimen en rozenkransen

Ik vond hem wel oké. Niet voor de ADHD'ertjes onder ons die uit zijn op actie en thrills evenwel. Is aan de trage kant. Een serial killer vergrijpt zich aan priesters en nonnen, en gaat zijn wandaden daarna gaan opbiechten bij vader Koessler, die op onderzoek uitgaat. Niet alleen is de film aardig spannend gebracht met een duistere neerslachtige toon, daarnaast worden ook enkele taboes van de kerk in een minder mooi daglicht gesteld. Kunnen de onvergeeflijke (hoofd)zonden wel vergeven worden?

Vooral meegenomen vanwege de heerlijke retroposter die het doosje sierde. In die tijd wisten ze echt prachtige affiches te maken. Donald Sutherland speelde erin, en och, al met al was dit wel een gokje die gewaagd kon worden. Maar helaas een beste film bleek dit ondanks enkele aardige dingen niet te zijn.

Typisch mid jaren 80 sfeertje is waar de film mee opent. De auto's en aankleding, maar vooral de morsige vhs beeldkwaliteit. Opzich niet storend en juist sfeerverhogend mits het een goede film is, en dat valt dus tegen. Het begin is nog tot daar en toe met de introductie rond Father Koesler, uiteraard een buitenbeentje en ruimdenkend, zeg maar modern. Toch geeft Sutherland bij die eerste fase weinig mee aan de rol. De moorden zijn ook nog niet zo gek met het mysterie van de 'rozenkrans'. Maar het is toch daar waar de film soort van stagneert en blijft hangen in een bepaalde saaiheid, traagheid en desinteresse.

Sutherland oogt toch vooral in de eerste fase teveel op de automatische piloot, de aanwezigheid van de journalist voelt erg cliché aan, het motief met wraak was redelijk voorspelbaar hoewel de incest en vergelding omdat de kerk geen hulp bood wel weer aardig is, maar spannend wordt het geheel nooit. De opbouw naar de eindfase is wel weer aardig en vooral het dilemma met de zwijgplicht is best interessant.

Het is uiteraard allemaal veel te weinig, dit Father Koesler verhaal, waar kennelijk een hele reeks boeken van is, schiet behoorlijk te kort. Zelf aardig voor een keer is bijna teveel gezegd.