Jeanne Moreau, l'Affranchie (2018)

Louis Malle ontdekte haar in het theater en voerde haar meteen naar een glansrol in "Ascenseur pour l'Echafaud".

Jeanne was er toen al dertig en op "Touchez pas au Grisbi" na, met weinig succes in haar vorige films, maar in volle "Nouvelle Vague" zette zij met Louis de eerste stappen naar een rijk gevulde carrière.

Ze kende een ongelukkige jeugd (ze werd zelfs door haar vader de deur gewezen) deze vrouw, die vooreerst gewaardeerd werd voor haar gevarieerd acteertalent, niet om haar schoonheid, maar ze had de woelige jeugdjarern met een Truffaut gemeen en hij zorgde voor een glansrol in het alsdan gewaagde "Jules et Jim" en waarin Jeannne zelfs haar bekendste liedje, "Le Tourbillon" mocht zingen. Van gewaagd gesproken, voorheen was er reeds "Les Amants" dat vele jaren taboe bleef in Frankrijk omwille van een heel intieme bedscene. Had de camera in die tijd de gewoonte de blikken af te wenden en zich te richten naar een venster, deze keer was het beeld gericht op een naakte, genietende Moreau.

Eigenlijk bewoog ze zich best (ze werd trouwens meer dan eens geprezen om haar manier van stappen) in films met een zwoel of mysterieus sfeertje en pas later kwamen de wat plezieriger films, à la "Viva Maria".

Natuurlijk zal ze ook herinnerd worden voor andere merkwaardig werken als "La Notte", "Le Procès", "Le Journal d'une Femme de Chambre", "Les Valseuse"...,waarbij ze steeds samenwerkte met beroemde regisseurs als Antonioni, Truffaut, Buñuel, Bertrand Blier tot zelfs Orson Welles.

Een vrouiw die steeds het gevoel van "vrijheid" met zich droeg.

Dit en andere weetjes zitten allemaal in deze goede en uiteraard interessante documentaire. Alleen vond ik het wat te "gehaast" en een actrice als Jeannne Moreau had wel iets meer verdiend.