The Rachel Divide (2018)

Clip - YouTube

Vanaf 27 april op Netflix

Identity politics in America.

Maar dan met een twist, want wat wanneer de zwarte bevolking plots niet zo tolerant blijkt tov andere personen. Hier en daar hoor je een vertwijfelde "toppunt van white privilege" vallen, maar de meesten lijken wel te beseffen dat dat stukje hersengymnastiek toch net een brug te ver is.

Rachel is een blanke vrouw die zich zwart voelt. Blijkbaar heeft haar verhaal ooit de media gehoord, maar ik heb er niks van meegekregen. In deze docu zoekt ze die media weer op, want ze heeft een boek geschreven en laat een docu over haar maken. Om wat dingen recht te zetten, maar toch ook vooral om weer onder de aandacht te komen.

Haar jongste zoon is nog de slimste, Rachel zelf is een wat vervelend type die beter niet te lang in beeld is. Maar haar situatie is wel tekenend natuurlijk en de reacties vertellen ook een zeer duidelijk verhaal. Als docu over een wat apart persoon niet zo boeiend, als docu over een persoon die extreme reacties oproept des te meer. De score dan ook maar 50/50

2.5*

Wat een gemiste kans zeg.

Interessante kwestie: is transracialiteit een ding? Waarom kan je wel transgender zijn maar niet trans-X?

Ik heb het verhaal destijds wel meegekregen. Het was natuurlijk bizar, een van de sleutelfiguren voor de BLM-beweging was niet eens zwart. Ze kwam er op een of andere manier toch wel mee weg, ookal was ze nauwelijks zwart te noemen. Dus waar ligt die grens dan? Ze voelt zich zwart, maar wat is dat waard? Heeft ze fraude gepleegd door te liegen over haar etniciteit of doet dat er eigenlijk niet toe in vergelijking met wat ze heeft bereikt met haar activisme??

Filosofisch, politiek gezien boeiend.

Maar wat krijgen we?

Eindeloos veel filler van de (best irritante) mevrouw in haar privéomgeving. Hoe ze wat eet met haar kinderen, hoe ze de garage opruimt met een vriendin. Slice-of-life elementen is niets mis mee in een docu, maar dan moet er wel wat gebeuren, er moet wel wat te zien zijn over deze persoon. We zien haar minutenlang wat slaperig voor zich uit staren terwijl ze (vooral) klaagt over de publieke opinie over haar. Over wat er nu weer in de media staat. Ze brengt haar kinderen naar de kapper... Ze rijdt weer terug met de auto. Wat moeten we hiermee??

Af en toe doet de film weer wat ze moet doen: een verhaal vertellen. Achtergrond over haar jeugd, seksueel misbruik, een familie-vete waarin haar leugens over haar ouders wordt gebruikt om haar geloofwaardigheid te drukken. Maar die - plots interessante - stukken worden enorm rommelig en gehaast gebracht, alsof de editor niet kan wachten om weer terug te gaan naar Rachel die thuis een boterham eet en wat mompelt over haar kunstwerken. Allerlei elementen worden door elkaar heen gegooid, zoals geadopteerde kinderen, seksueel misbruik met ineens een zinsnede van weer een nieuw persoon die net zo snel weer verdwijnt.

En die interessante discussie?? die wordt nauwelijks gevoerd. Je leert geen ruk van deze rukdocu.