Monsters at Large (2018)

Flauw.

Dit soort films zullen waarschijnlijk goed werken voor de jongste kinderen onder ons die tijdens Halloween eens wat enger werk willen kijken. Dan bedoel ik echter wel de jongsten onder ons, geen 12-jarigen. Denk aan 5-jarigen. Monsters at Large is een redelijke introductie richting horror, maar kan totaal niet tippen aan de overige kinderfilms die dit veel beter weten uit te werken.

Wat vooral jammer is, is dat de regisseurs en schrijvers het zelf bij voorhand al opgegeven lijken te hebben. Dit moet toch wel één van de vlugst in elkaar gedraaide films ooit zijn. Wellicht dat ze allemaal samen een soort filmkamp hadden waarbij een gun-for-hire met net wat meer ervaring de boel aan elkaar mocht verbinden. Het komt vooral lui en haastig over. Het constant ontwijken van effecten en kansen op cinematografisch redelijke beelden vormt een stoorzender.

Verder is het gemis van echte nostalgie ook constant aanwezig. De enige paar scenes die ik echt leuk vond waren die in het spookhuis. Een andere gemiste kans is het gebrek aan monsters, ondanks de titel. Je zou hopen dat er wat meer plezier te bekennen was door een variatie aan bedreigingen te includeren, maar Murphy had klaarblijkelijk eerder plannen die aan moraal gelinkt waren. Verwacht dus maar een enkel slecht geanimeerd monstertje.

Door de energieke aard van de film kijkt het nog aardig weg, maar anderzijds zijn er wel honderden kinderfilms die dit soort concepten leuker, nostalgischer en plezieriger hebben uitgewerkt. Deze film stelt vooral teleur door regelmatig voor de simpelste keuzes te gaan op het vlak van effecten, vormgeving en detaillering. Echt bodem van het putje is het niet en de doelgroep zal er wellicht even zoet mee zijn, maar ik kan hier ondertussen niets meer mee.