Fat Camp (2017)

Entertainend.

Fat Camp is geen enerverende film binnen het genre, en dat zal ook waarschijnlijk verklaren dat de film langs het grote publiek is gegaan. Toch vond een zender als SBS9 het wel goed genoeg om in ieder geval op een late avond uit te zenden. Ik heb de film opgenomen en op een middagje gekeken. Ik vond het wel best.

Het acteerwerk is wat de film waarschijnlijk nog boven water weet te houden. Redd vond ik niet bepaald briljant maar het is duidelijk dat hij wel een inspanning doet om een redelijk resultaat te boeken. De kinderen zijn ook best prima, en de rollen bewijzen zich tegen het einde wel gedurfd. Vooral omdat een deel van de cast uiteindelijk een act moet opvoeren die je mij niet zal zien doen.

Fat Camp is verder twee soorten film verpakt in één. Het lijkt in het begin een nogal vulgaire, bijna Rogen-achtige komedie te worden. Dikke mensen worden regelmatig belachelijk gemaakt, maar de algemene sfeer is ook best grof. Niet grensoverschrijdend, zelfs Amerika heeft nog heftigere films dan deze gemaakt, maar ik hield wel even een wenkbrauw op. Niet dat het me verder uitmaakt, maar in de tijd van nu valt het wel extra op.

De andere film is een redelijk subtiel drama, dat moeilijk is om te verbinden met het genre dat ik eerst heb opgenoemd. Des te beter dat de film richting de helft van het geheel het roer gewoon omgooit en van komedie naar subtiel dramedy gaat. De humor verandert, de personages ook, maar het blijft allebei vermaken. Daar houden de complimenten helaas ook weer op.

Ik vond dat er binnen deze film geen enkele moeite werd gedaan om iets origineels neer te zetten. De film blijft voor zo'n concept als deze te veel in zijn eigen vaarwater, maar ook de regie zelf voegt weinig toe. Er wordt weinig ondernomen om de film frisser, luchtiger of vermakelijker te maken. In dat opzicht is Fat Camp een redelijk luie, maar vermakelijke komedie geworden met wat serieuze onderwerpen en "hartverwarmende" scenes. Een vijfje lijkt me wel op z'n plaats.