Ubiquity (2018)

Teleurstellend oppervlakkige documentaire over een onderbelicht en uiterst relevant onderwerp. besteedt meer dan een uur aan het eindeloos herhalen van de symptomen van mensen die last hebben van EHS [Electro HyperSensitivity] en daardoor niet meer kunnen leven in een wereld waarin iedereen overal en altijd digitaal met elkaar verbonden moet kunnen zijn. EHS is (nog?) niet erkend als een ziekte en daarom zou je verwachten dat Bregtje van der Haak meer tijd had besteed aan de wetenschappelijke achtergrond van EHS en het directe verband met de globale digitalisering. Pas in het laatste kwart is er aandacht voor de politieke acties van EHS-patiënten, maar net wanneer deze documentaire eindelijk interessant dreigt te worden, geeft Van der Haak er de brui aan. Een uiterst frustrerend document...

Een documentaire over en vanuit het perspectief van verschillende mensen die overgevoelig zijn voor elektromagnetische straling (EHS) en hoe ingrijpend dat hun levens beïnvloedt. Goed dat deze (vergeten) groep mensen aandacht krijgt, maar het gegeven dat dit enkel vanuit hun perspectief gebeurt, vormt ook meteen de zwakte van de documentaire: onbedoeld verwordt de documentaire tot een klaagzang, omdat de focus blijft bij de verschillende klachten van de betreffende slachtoffers en hoe moeilijk en beperkt hun leven is. Dat geloof ik overigens onmiddellijk, maar dit had ook in een veel korter tijdsbestek behandeld kunnen worden, zodat de overige tijd besteed had kunnen worden aan de visie van anderen hierop, zoals medici, psychologen, overheden, elektriciteitsbedrijven, beleidsmakers enzovoorts. Dat had de documentaire veel meer diepgang kunnen geven en had mogelijk ook tot meer compassie met de EHS'ers geleid. Door de gekozen eenzijdige benadering wekt de documentaire nu jammer genoeg soms irritatie op.