Neverknock (2017)

Matige horror van het SyFy kanaal dat niet bijster origineel is. Toch valt de film me alleszins mee en het eerste half uur vind ik zelfs sfeervol. Hierna wordt het wat clichématig dat de agent uit '86 terugkeert om een helpende hand te bieden bijvoorbeeld of alle voor de hand liggende angsten, zoals slangen en insecten,die door het huis worden uitgebuit en het acteerwerk laat bij tijd en wijlen echt te wensen over. Een 5+ of 2,5*.

Best oké.

Sheldon Wilson is een regisseur die ooit begon als SyFy-achtige filmmaker. Zijn films straalden weinig passie uit en waren erop gericht om monsters zo lelijk mogelijk in beeld te brengen. Blijkbaar heeft Wilson aan wat zelfreflectie gedaan, want zijn nieuwere prenten stralen veel meer vrolijkheid en passie uit. Qua sfeer heeft deze film dan ook wel wat in z'n mars.

Films als Neverknock voelen aan als een frisse wind binnen het genre, ook al zijn ze dit in werkelijkheid verre van. Het voelt gewoon aan als een lekkere, kinderlijke horrorfilm met een heerlijk simplistische opzet. Het kan zomaar werken en garandeert bijna direct een goede stoot aan vermaak. Jammer genoeg neemt deze film "simplisme" net wat te letterlijk tijdens het schrijfwerk.

Deze film is namelijk zonder twijfel een rommeltje en geen enkel personage krijgt een beetje flair. Het zijn allemaal maar makkelijk geschreven personages, en zo geeft deze film al snel het idee af dat het vooral voor het beeld ging en niet voor de inhoud. Helaas vragen het concept en het verhaal waar de film naartoe streeft dit wel, en dan voelt een film al snel rommelig aan.

Visueel ziet het er goed uit. Lekker fris gefilmd, degelijke cinematografie en genoeg mooie locaties. Qua sfeer zit het wel goed met deze film en het zorgt zeker tijdens het eerste uur voor een lekker vlot verloop. Dat het monster er niet uitziet is dan ook snel vergeven, want het plezier is bijna maximaal en dat de film dan ook nog eens niet al te lang duurt is een kers op de taart.

Jammer stort de film wat in richting de finale. Het probleem, buiten een rommelig verhaal, is dat de film zichzelf iets te serieus neemt en hierdoor kan er nooit optimaal plezier uitkomen. Er komt zeker wat plezier uit, maar niet genoeg. Zo kent de film een leuk concept, maar kan het niet echt naar behoren uitwerken. Jammer is dat wel, maar misschien dat Wilson ooit nog een echt goede schrijver kan aannemen.

Een leegstaande huis aan Oakwood Lane 95 heeft een plaatst gekregen in de lokale folklore sinds daar de nooit opgeloste moord op drie tieners tijdens Halloween 1986 plaatsvond. Aangezien de worden ‘Never Never Knock’ gegraveerd waren in de lichamen van de slachtoffers zegt de folklore dat je je leven op het spel zet als je hier op de deur klopt. Wanneer een groepje tieners en het jongere zusje van één van hen besluit de proef op de som te nemen komt ze dat uiteraard duur te staan. De kwaadaardige geest in het huis voedt zich door in te spelen op hun diepste angsten, dus je kunt wel raden hoe dit afloopt. Matig geacteerd, fantasieloos geregisseerd maar vooral zeer slecht gemonteerd, deze Canadese horrorfilm voor tieners met een zeer korte aandachtsspanne. Ik kon mijn ogen overigens ook maar moeilijk open houden.

niet slecht deze sf film er zit genoeg in om te genieten. urban legend broodje aap noemt men dat een verhaal dat mensen kinderen bang moet maken.de legende zegd dat je nooit mag gaan aankloppen aan de deur van Oakwood lane 59 want dan komt er een wezen dat confronteert met je grooste angst en je daarna vermoord. een groep tiners met halloween willen wel eens kijken om dat wel zo is dat verhaal over die deur. dus gaan ze op zoek daar gekomen kloppen ze allen aan de deur er gebeurt echter niets dus willen ze weggaan tot het jongste meisje van de tieners het nog eens doet maar terwijl ze over de draad klimt valt ze en is wat gewond en bloed aan haar hand met dat bloed klopt ze nog eens aan de deur na dien zuid de deur het bloed op en gaat de deur open en word ze naar binnen getrokken.