Studio 54 (2018)

De opkomst en ondergang van de fameuze nachtclub 'Studio 54' in NYC, in beeld gebracht met diverse foto's, 16mm beelden en interviews met een bonte schare aan personen, die destijds op wat voor manier dan ook betrokken waren bij deze obscure club. Meest interessant is het interview met Ian Schrager, één van de twee oprichters van de club (Steve Rubell overleed in 1989 aan de gevolgen van AIDS), al laat hij niet altijd het achterste van zijn tong zien. De documentaire laat zien hoe de club een vorm van escapisme bood aan vooral 'mooie' mensen, onder wie veel artiesten, gays en transgenders, die hier 'zichzelf' konden zijn en waarbij er als het ware een versmelting plaatsvond, maar ook hoe de club uiteindelijk aan arrogantie van de oprichters, naïeve keuzes en de loslippigheid van met name Steve Rubell ten onder ging na nog geen drie jaar na de opening. Desondanks wordt duidelijk wat een icoon Studio 54 is geweest, iets wat zelden is nagevolgd, al hebben veel clubs in latere jaren getracht eenzelfde sfeer en betekenis op te roepen, ook in Nederland (denk: RoXY). Studio 54 is een onderhoudend, voyeuristisch inkijkje, maar ook niet heel bijzonder.

Deze documentaire vertelt het verhaal van Studio 54 met behulp van mede-oprichter Ian Schrager, die de ondergang van de club, maar vooral de tragische dood van zijn compagnon en beste vriend Steve Rubell met moeite heeft kunnen verwerken en er jarenlang over heeft gezwegen. Het probleem is dat deze documentaire eigenlijk geen nieuwe inzichten of perspectieven biedt. Er ligt veel nadruk op het feit dat de club er alles aan deed om beroemdheden aan te trekken en er is een fascinerend (archief)interview met een jonge Michael Jackson in de legendarische nachtclub. Verschillende personeelsleden en een aantal vaste bezoekers komen aan het woord, maar de beroemdheden - met uitzondering van Chic-voorman Nile Rodgers - schitterend door afwezigheid. Er zijn veel foto's en archiefbeelden die duidelijk maken hoe Studio 54 eruit zag en het is een prima kroniek van de 33 maanden waarin de club bestond, maar daarmee is het vooral een kennismaking of een vrij nostalgische terugblik. Lang niet zo diepgravend als de introductie je doet hopen en/of vermoeden.

Ik kijk erg naar deze documentaire uit.

De film 54 heb ik al vele malen gezien en zonder dat het ook maar verveeld.

Het verhaal dat gebasseerd is op waargebeurde feiten en de sfeer maken het perfect.

Ik had ook wel in die tijd willen leven en dan 54 bezoeken, ik denk dat de mensen die dit meegemaakt hebben nog altijd terugkijken op mooie tijden. Helaas vind je dat in de hedendaagse discotheken niet meer.

Edit: Film gevonden op Zavvi voor een leuk prijsje.. dus ik kom erop terug

Heel aardig. Ik snap dat mensen iets meer sfeer uit de hoogtijdagen van de club hadden willen zien, maar zoveel beeldmateriaal zal er waarschijnlijk niet bestaan. Meer tijd voor sappige anekdotes had wellicht wel gekund. Toch slaagt de documentaire er in om de gehele speelduur momentum te behouden.

Het meest bijzondere is uiteraard dat Schrager na al die jaren eens zelf het verhaal vertelt. Hij en Rubell staan echt centraal hier, meer nog dan Studio 54. Ondanks dat Rubell zijn kant niet meer kan belichten, krijgt hij gelukkig net zoveel aandacht als Schrager.