Figlia Mia (2018)

Vanaf 23 augustus in de bioscoop (Cinemien)

Mooie natuurgebieden, goed gespeeld en best een interessant verhaal, maar niet erg indrukwekkend. De film voelde een beetje vlak en kwam ietwat rommelig op mij over. Het is prima om een keer gezien te hebben, en wat vind ik de hoofdpersonen leuk, een prachtig meisje, maar het is geen hoogvlieger. 3*

Een intiem en bij vlagen onthutsend adoptiedrama. In Figlia Mia staat de 10-jarige Vittoria (Sara Casu) centraal. Zij is als baby 'geadopteerd' door Tina (Valeria Golino) omdat moederlief Angelica (Alba Rohrwacher) door persoonlijke problematiek niet kon zorgen voor haar. Dan breekt daar het onvermijdelijke moment aan dat Vittoria achter de waarheid komt en steeds meer naar Angelica toetrekt, tot ongenoegen van Tina, en uiteindelijk emotioneel klem komt te zitten tussen haar twee moeders. Ook Tina heeft het dan moeilijk, omdat zij zich bedreigd voelt in haar moederrol.

Er wordt sterk geacteerd in Figlia Mia, waarbij met name Sara Casu indruk maakt als de wat dromerige en observerende Vittoria, die nergens echt bij hoort. Maar ook Alba Rohrwacher zet een sterke rol neer als de labiele (biologische) moeder van Vittoria. Zij weet zowel weerzin als medelijden op te roepen.

Een minpunt van deze film is wat mij betreft de onvaste cameravoering, die de film soms wat onrustig maakt. Jammer genoeg wordt de film naar het einde toe ook wat afgeraffeld voor mijn gevoel. Desondanks een mooie film.

Meisje ontdekt dat de vrouw die haar opvoedde niet haar biologische moeder is en ontketent zo onbedoeld een bittere strijd waarbij beide moeders willen bewijzen dat zij 'de echte' zijn. Een simpel verhaal dat jammer genoeg tegen het einde wat melodramatisch wordt. Gefilmd op locaties die de film voorzien van realisme, waarbij de cameravoering en de inzet van figuranten - zeker bij de vissersboten - de authenticiteit verhogen. De beide vrouwen zetten bovendien prima acteerprestaties neer. Valeria Golino's nachtelijke dronkemanswandeling is een indrukwekkende tour-de-force.

Een aardig drama over een (nog niet juridische) strijd tussen de adoptiemoeder Tina en de biologische moeder Angelica over een kind (Vittoria) waarbij de moeders ook nog precies elkaars tegengestelden zijn tot het karikaturale aan toe (de adoptiemoeder heel verantwoordelijk, braaf, altijd hard aan het werk en de biologische moeder de stereotiepe losbol en wildebras die met het hele dorp neukt, altijd bij iedereen om nog een drankje bedelt en alsmaar meer schulden opbouwt). Het verhaal behelst eigenlijk weinig meer dat dit en de film ontwikkelt zich daarom wel erg traag: je zit twee uur te wachten op de climax in die strijd maar eigenlijk komt die niet eens (zelfs het te verwachten drama met de verborgen schat in het gat blijft uit).

Zoals zo vele filmhuisfilms heeft de film naar mijn idee een open einde: aan het eind is mij in ieder geval nog steeds niet duidelijk wie het kind krijgt en ook op andere vragen die de film opwerpt komt geen antwoord (blijft Angelica en hoe komt ze dan aan geld?; gaat Vittoria haar biologische moeder achterna qua losbandig gedrag of blijft ze braaf?). Hooguit kan de slotscene worden geïnterpreteerd als dat Vittoria haar eigen weg gaat, maar dat lijkt me wat onrealistisch voor een meisje dat die dag 10 is geworden. Ik kan een open einde waarderen als het echt een functie heeft, maar die kon ik hier niet ontdekken: zoals bij de meeste filmhuisfilms lijken er simpelweg geen ideeën te zijn hoe de film een bevredigend of interessant einde te geven zodat men dan maar midden in het verhaal stopt. Ik weet ook niet wat de boodschap van de film is. Adopteer geen kind als de biologische moeder op loopafstand woont? Misschien wil de film alleen moederschap onderzoeken maar ik weet niet welke conclusies de film daarover heeft willen trekken.

Al met al een film die best goed wegkijkt maar waar naar mijn idee meer in had gezeten.

Twee uur, de filosoof? Zo lang is 'ie niet hoor

Je hebt gelijk. Het is niet zo dat de film duurde als twee uur dus ik zal me gewoon hebben vergist.

Als 'ie twee uur had geduurd was mijn 'mwa-gevoel' waarschijnlijk omgeslagen in een wat fellere mening.

Had vooral moeite met de karikaturale tegenstelling tussen Tina en Angelica en de beperkte ontwikkeling die we van daaruit zien.

Laat ik eens streng zijn. Als een film zo weinig vernieuwend is, geen verrassingen biedt en daardoor slaapverwekkend wordt kan er geen voldoende vanaf.

Echt slecht is het niet. Er wordt goed geacteerd, het geheel is redelijk geschoten. Maar wat koop je ervoor? Dan zie ik toch liever krakkemikkig geschoten en geacteerde, maar wel frisse en vernieuwende films.

Lange zit

Deze meegebracht van de bib, maar deze lag me toch iets minder. Het verhaal kon me minder boeien, ondanks de relatief korte speelduur. De cast deed het nochtans niet slecht.

Goed voor een keertje, maar hoef deze niet meer terug te zien.

Gevoelig drama, dat het vooral moet hebben van het gedegen acteerwerk, al zou wat meer (Italiaans) temperament de film volgens mij ten goede gekomen zijn. De vertolking van Alba Rohrwacher springt eruit, maar dat is op de keper beschouwd weinig verrassend. De rol van sletterige moeder lijkt haar op het lijf geschreven.

Vandaag te zien op TV > ARTE > 22:40 uur

In het Oude Testament was een salomonsoordeel nodig toen twee vrouwen ruzie maakten om een kind. Ook hier zeggen twee vrouwen: “Vittoria is mijn dochter.” Haar adoptiemoeder Tina gaat goed om met haar verantwoordelijkheid. Ze zou hoog scoren op een evaluatie van Kind en Gezin. Haar biologische moeder Angelica daarentegen is een losbandige alcoholiste met schulden. Haar leven is een puinhoop. Toch ontstaat er een band tussen Vittoria en Angelica, zeer tot ongenoegen van Tina. Het kind leeft in verwarring, en kruipt in een vergeetput.

Het is losjes gebaseerd op de autobiografie van de Amerikaanse A. M. Homes, maar Laura Bispuri verplaatste het verhaal naar een dorpje in Sardinië. Dat levert prachtige natuurbeelden op, en het eenvoudige leven op het platteland wordt getoond. Ze hebben elektriciteit en auto’s, maar toch voelt het als een halve eeuw terugkeren in de tijd. De acteurs worden met een handcamera gevolgd. Effecten en sentimentele muziek worden gemeden. De sobere stijl en de sociale thematiek sluiten aan bij het Italiaanse neorealisme van weleer.

Alba Rohrwacher, de oudste van twee zussen, speelt de weinig glamoureuze rol van Angelica. Valeria Golina gaat het duel aan. De roodharige Sara Casu speelt een van de beste kinderrollen van deze eeuw, heel spontaan en naturel. Het is een levensecht drama met emotionele diepgang en mooie locaties.