Sekigahara (2017)

Harada.

Da's echt de reden waarom ik deze film gezien heb. De laatste tijd probeer ik dit soort samurai drama/actie film links te laten liggen. Niet dat ze erg slecht zijn, maar ze zijn meestal erg klassiek qua stijl en uitwerking en leunen niet meteen aan bij wat ik graag kijk. Toch maak ik voor Harada graag een uitzondering.

Hij heeft toch iets extras. Niet dat het nu zo'n extreem geweldige regisseur is, maar z'n films zijn zelden slecht en hebben vaak toch wel unieke elementjes. Niet dat het altijd even makkelijk te duiden is, in Sekigahara zijn het echt details, zoals net iets vlottere regie, iets mooiere shots en een iets vlotter tempo, maar alles bij elkaar zorgt het ervoor dat de film een stuk beter loopt dan soorgelijke films.

145 minuten blijft wel een beetje aan de lange kant en hier en daar zitten enkele momenten waar het tempo net iets teveel terugvalt. Toch is het eerder uitzondering dan regel en is de film opvallend snel voorbij.

Harada kan in ieder geval rekenen op een sterk blik acteurs. Yakusho is niet m'n favoriete acteur, maar een zekerheidje als getergde warlord. Okada kende ik nog niet bewust, maar doet zeker niet onder. Daarnaast is het toch weer Arimura die positief weet op te vallen, iemand die een mooie carriere aan het opbouwen is, al is het momenteel nog een beetje in de schaduw van de internationale producties.

Visueel ziet het er erg netjes uit. Klassiek en statig, maar toch nét iets vlotter en strakker. Soundtrack is eerder klassiek en qua plot is het redelijk voorspelbaar allemaal, maar als geheel werkt het gewoon heel goed.

Beetje jammer dat Harada zichzelf nog maar moeilijk in de kijker weet te regisseren, zijn films verdienen meer aandacht en lof dan ze momenteel krijgen.

3.5*