Wonders of the Sea 3D (2017)

In Wonders of the Sea verkent de Franse oceanograaf Jean-Michel Cousteau in het gezelschap van zijn zoon en dochter de geheimen van rijke onderwaterlandschappen. De koraalriffen van Fiji, de mangroves voor de westkust van Californië, het paradijselijke oord dat we de Bahama’s noemen – het is een droomreis die droombeelden oplevert. Terminator-icoon Arnold Schwarzenegger verzorgt een deel van de voice-over. Zijn acte de présence komt met een knipoog, maar ook met een wat ondankbare taak: het onderstrepen van een boodschap die (natuur)documentairemakers vandaag de dag niet meer lijken te kunnen vermijden.

Vooropgesteld: in deze relatief korte exploratie van een verborgen dieren-en plantenrijk worden de meest verbluffende creaties op een prachtige manier in beeld gebracht. Onderwatercamera’s begeven zich dicht op de huid van koraalduivels, hamerhaaien, clownsvissen, remora’s en grondels. Veel van de getoonde dieren zijn tamelijk onbekend, niet in de laatste plaats omdat ze vaak pas op gezette tijden tevoorschijn komen. ‘s nachts bijvoorbeeld, als de duikers fascinerende ontmoetingen hebben in de verre diepten van de oceaan.

Het is misschien wel het hoogtepunt van deze oerdegelijke documentaire, die door middel van 3D-beelden een visueel innemende, maar soms ook wat vlakke en eentonige filmervaring biedt. Wonders of the Sea kijkt prettig weg, maar brengt tegelijk niets nieuws in het rijke aanbod van natuurfilms-en series.

Het moet haast wel ironisch bedoeld zijn dat Cousteau zijn reis begint tussen de koraalriffen, die door de verzuring en opwarming van de zeewateren geleidelijk afsterven. Wat de voice-over aan het begin al beknopt aanstipt, wordt tijdens de laatste tien minuten van de documentaire nog eens uitgebreid uit de doeken gedaan; onze omgang met het milieu en de oceaan in het bijzonder bedreigt het voortbestaan van de getoonde schoonheid. Kale beelden van dode riffen versterken de boodschap van Cousteau en Schwarzenegger: als we willen dat onze zeeën mooi en gezond blijven, moeten we zelfbewuster optreden.

Problematisch is niet dat het duo ongelijk heeft – integendeel zelfs. Wat tegenstaat is eerder dat er geen moment sprake is van enige subtiliteit. Hoe mooi de beelden ook zijn mogen, als kijker wacht je op het moment dat de bittere waarheid de schoonheid van de natuur wederom laat verworden tot een bedreigde toekomstdroom. Je kunt je sterk afvragen of documentaires van deze aard die woorden écht nog altijd nodig hebben; creëren ze bewustzijn of enkel een geforceerd schuldgevoel dat kijkers alleen maar verder afstoot?

Het liedje dat klinkt tijdens de aftiteling – ‘change’ is het toverwoord van de lyrics – is exemplarisch voor het wrange gevoel dat na het bekijken van Wonders of the Sea overheerst. Visuele pracht met een grote ‘maar’ in de kantlijn.

web

Normaliter word ik altijd wel geboeid door onderwater documantaires. Deze poging viel echter behoorlijk tegen.

Je zou beter verwachten van de Cousteau dynatie.

De tempo lag te laag, de dialogen waren heel flauw en de morele boodschap te hinderlijk.

Ik ben gewend aan een aaneenschakeling van mooie beelden en dieren die aangevuld worden prettig oceaan geluid en met interresant en nuttig commentaar.

In deze docu zaten gerust de nodige mooie beelden, maar het was allemaal veel te langdradig en neppig.

De toegevoegde sound effecten stoorden me het meeste, leek soms wel op een ouderwets radio hoorspel. Garnalen die over de zeebodem liepen voorzien van een geluid die leek op harde stappen in grind.. etc.

Ook de 3D leek nogal twijvelachtig. Had sterk de indruk dat er hier en daar een paar vissen / haaien e.d. digitaal waren toegevoegd. Dit kwam de autentisiteit niet bepaald ten goede.

Ook een onvoldoende voor Arnold op commentaar. Wat kun je ineens naar een kwaliteitsstem als die van Freeman gaan verlangen tijdens zoiets.

Het verhaal om de zeebeelden heen was traag, te lang en ronduit slaapverwekkend.

De nachtduik met de unieke levensvormen was mooi, voor de rest sloeg deze docu overal de plank mis.

Niet de moeite waard.

Natuurdocumentaire van Jean-Michel Cousteau, de zoon van de beroemde Jacques-Yves Cousteau, die samen met zijn dochter en zoon de oceaan op trekt om te laten zien hoe het leven onder water samenhangt en invloed ondervindt en uitoefent op de wereld waarin wij leven.

Hij duikt uitgerust met camera’s, zaklampen en ontzettend veel kennis, de wondere onderwaterwereld binnen, wat fraaie beelden (de beelden worden begeleid door een soundtrack die doet denken aan die van Peter en de Wolf en ieder zeedier dat in beeld komt heeft zijn eigen thema en sfeer) oplevert, met name van de duistere diepzeebewoners. Wel jammer van de vele interviews tussendoor.

Al met al een aangename beschrijving van de diepzee en tevens ook een lust voor het oog.