Die Vierhändige (2017)

Twee handen uit de filmtitel zijn van Jessica, twee van Sophie. De achtjarige zusjes spelen samen piano als een man en een vrouw hun huis binnenvallen. Jessica en Sophie overleven de gebeurtenis, maar hun ouders worden op brute wijze vermoord.

Twintig jaar later zijn de herinneringen aan een traumatisch verleden nog altijd levend. Sophie (Frida-Lovisa Hamann) werkt toe naar een carrière als klassiek pianiste, maar haar privéomstandigheden beletten haar om de beslissende auditie succesvol te doorstaan. Het nieuws van Jessica’s dood, vroeg in de film, gaat samen met de wetenschap dat de moordenaars van haar ouders hun gevangenisstraf inmiddels hebben uitgezeten. De psychisch getroebleerde Sophie probeert de last van het verleden van zich af te schudden, om er enkel achter te komen dat haar handen door de tijd zijn gebonden…

Oliver Kienle (Bis Aufs Blut) werkt voor Four Hands met een beknopte premisse, die wel erg sterk leunt op de kracht van de uiteindelijke climax. Het eerste uur van de film had een dikkere laag suspense kunnen gebruiken, gezien de spanning nu vooral moet komen van de sluimerende geluidsband. Een enkel detail en een paar subtiele hints wijzen ondertussen nog wel degelijk op een intelligent opgezet scenario. Het ontbreekt Kienle daarbij echter aan eigenheid en durf, en dus aan onderscheidingsvermogen.

Four Hands is een psychologisch drama met het ontwerp van een thriller. Er zijn scènes waarin Hamann overtuigt met haar intense spel, maar de opbouw van het drama lijdt tegelijk onder de vele wisselingen in tijd en ruimte. De warrig uitgewerkte vertelstructuur heeft een duidelijk doel: impliciet telkens weer terugkeren naar het verleden, en zo de lus van de tijd sluiten. Het is jammer dat veel kijkers zich dat misschien pas achteraf zullen realiseren.