Lorna Doone (1934)

Eén van het dozijn verfilmingen van de historische avonturenroman van R.D. Blackmore uit 1869, een vrij vroege en tamelijk primitieve versie die desalniettemin nog redelijk de moeite waard is. De centrale plot draait om een bende van het hof verbannen edellieden die nu het platteland van Exmoor onveilig maken totdat de boeren besluiten zich te verenigen in hun verzet tegen de Doone's, hetgeen gecompliceerd wordt doordat de leider der boeren zijn hart verliest aan de belangrijkste erfgename van de vijand, onze Lorna dus. Een niet al te lange speelduur, een vrij hoog tempo, diverse bijrollen van toentertijd bekende gezichten, sfeervolle buitenopnames en een aardige climax vormen de pluspunten hiervan, maar de twee hoofdrolspelers zijn abominabel : John Loder is een absolute houten klaas, Victoria Hoppers voornaamste eigenschap is dat ze en profil lijkt op James Cagney wanneer ze lacht (zou het voor het verkrijgen van deze hoofdrol nog hebben uitgemaakt dat ze was getrouwd met de producer/regisseur?), en de chemie tussen beiden schittert door afwezigheid. En dan te bedenken dat ze in de bijrollen ook de beschikking hadden over Roger Livesey (één van de mooiste stemmen van de Engelse cinema) en Margaret Lockwood, één van de mooiste actrices die ik ooit heb gezien, hier in haar debuut, een paar jaar voordat ze dankzij Hitchcocks The lady vanishes zou doorbreken... Maar ja, gemiste kansen, wat doe je eraan? Al met al een krakkemikkig maar vermakelijk oud avonturenspektakel voor een héél ouderwetse zaterdagmiddag.