Kleine IJstijd (2017)

'De Tijd Van Onbezorgdheid Is Voorbij', zo klonk het steeds vaker in mijn hoofd naar mate het einde naderde van deze weinig overtuigende ensemblefilm gebaseerd op een beproefd en uitgekauwd recept: zeven maanden na de dood van een charismatische zanger, komen de bandleden, zijn huidige vrouw, zijn ex-vrouw en zijn zoon bij elkaar om nog één keer zijn verjaardag te vieren. Uiteraard zijn er de nodige onderhuidse spanningen, zijn er zaken die uitgesproken moeten worden en heeft een aantal aanwezigen een groot geheim. Het scenario van Paula van der Oest en Rifka Lodeizen presenteert jammer genoeg erg ééndimensionale karakters en de vertolkingen zij ook weinig overtuigend. We horen veel gestamel en we zien veel geschud met het hoofd, maar dit drama slaagt er nauwelijks in een gevoelige snaar te raken. Het is allemaal redelijk voorspelbaar, soms een tikje dwaas en de onverwachte wendingen zijn van een GTST-achtig niveau. Alleen Bas Keijzer overtuigt, maar hij is helaas slechts een bijfiguur in deze gelukkig niet al te lange teleurstelling.

Een kleine ijstijd waar je niet koud of warm van word, laat staan dat Van der Oest hiermee zorgt voor een aardverschuiving in de Nederlandse filmwereld. Het vertellen van een boeiend verhaal aangaande menselijke relaties is nochtans een bewezen sterk punt van Paula dus mag je dit als een behoorlijke teleurstelling zien. Oogt wat als een routinematige haastklus. Er worden in no time veel personages opgevoerd die nauwelijks enige karakterontwikkeling krijgen, pas als na ruim een uur wat interessantere gebeurtenissen plaatsvinden is de film behoorlijk plotseling meteen afgelopen. Een indrukwekkende verzameling van goede acteurs, maar werkelijk geen van hen krijgt de kans om eens lekker uit te pakken in deze vlakke vertoning. Duidelijk dat de makers fan zijn van The Big Chill maar waar die klassieker uitblonk qua herkenbaarheid, prettig aanvoelende nostalgie en bevredigende melancholie, blijft Kleine IJstijd in het luchtledige hangen, en is derhalve op alle punten minder dan het voorbeeld. Niettemin, ook al door de korte speelduur, net geen vervelende film om te zien, maar kwalitatief had het echt beter gemoeten.

Na vanmiddag voor de 1e keer American Assassin uit 2017 gekeken en in de vroege avond Replicant uit 2001 te hebben herzien, zojuist voor het eerst Kleine Ijstijd op Film 1 on Demand gezien. Ondanks zijn toch korte speelduur, duurde hij mij zelfs nog te lang. Het is een langdurige film, die niet wil vlotten. Jammer van de bekende acteurs, die allen veel beter kunnen dan dit. Het was allemaal net niet. Een 2.0. Ga zo Zombi 3 uit 1988 van Lucio Fulci uit eigen collectie in de herziening doen. Dat is ook alweer heel wat jaren geleden dat ik die heb gezien.

Vreemde film. Gebeurde maar weinig.
En ik snapte dat met die baby niet helemaal.
Die Davey is een zoon van Valerie en Kas. Maar die nieuwe baby blijkt niet eens van Kas te zijn, maar van Alex. Dus waarom een nieuw broertje voor Davey?
Voor de rest oninteressant verhaal, te langdradig en vooral heel saai.

Alweer een tijdje geleden gezien maar vergeten om hier in te schrijven. Een film over een reünie van vrienden naar aanleiding van de dood van één van hen. Het gegeven van de film heeft wel wat en lijkt aan het begin nog veelbelovend. Ook qua personages. Er wordt ook genoeg aandacht besteed aan de opbouw om iedere personage goed genoeg te leren kennen. Maar daar blijft het dan ook bij. Echt spannend of boeiend wordt het verder ook niet. En als er dan uiteindelijk wat onthullingen komen heb je ook zoiets van; nou, so what. En daarmee is de film uiteindelijk toch teleurstellend.

Afgezien van het toch wel voorspelbare plot vond ik het alles behalve vervelend, de speelduur is ook eens een keer lekker kort gehouden en dat werkt zeker in het voordeel.

Het acteerniveau was daarbij ook nog eens degelijk en Hannah Hoekstra kan niet alleen acteren maar is in mijn bescheiden mening ook 1 van de knapste Nederlandse actrices van de laatste jaren.

Alles behalve perfect, maar toch wel mee vermaakt.

3*

Heb me toch wel vermaakt met deze film, die natuurlijk zwaar over de top is. Er loopt eigenlijk geen normaal mens in rond, en dat is toch wel een prestatie. Een groep mensen die heel erg hun best doen, maar overduidelijk niets met elkaar hebben. Het thema is ook niet erg origineel. Wel een behoorlijk zware cast, met Monic Hendrickx, Cees Geel, Hannah Hoekstra en Anniek Pheifer (was die toen echt zwanger?). Desondanks vond ik dat er niet erg sterk geacteerd werd. Daarvoor blijft het script ook teveel aan de oppervlakte. Het mocht duidelijk niet te zwaar worden.

Nederlandse versie van The Big Chill van Lawrence Kasdan (1983). Veel conversatie over wat eigenlijk? Net als bij het origineel het geval was, niks van bijzonders.

Wilde helemaal geen film kijken, drukte op een verkeerd knopje en zag ineens het hoofd van Peter te Bos vol in beeld.

Held!

De overleden Kas (Peter te Bos dus) was een oude rocker die bij leven nogal een stempel op zijn hofhouding heeft gedrukt. Gaandeweg wordt duidelijk welke rol hij speelde in het leven van een vriendengroep die in een enorm landhuis bij elkaar komt om zijn as te verstrooien. In kleine ijstijd komt een groep prima Nederlandse acteurs in beeld die wel raad weten met hun karakters, of moet ik zeggen vele typetjes? Want dat is meteen het probleem, het zijn er zoveel dat in een tijdsbestek van dik anderhalf niet alles kan worden uitgediept. En dat is jammer, want ik vond het een fijne film om naar te kijken. Muziek van Claw Boys Claw (beste Nederlandse band van dit moment, jawel, heb ze pas nog gezien) op de soundtrack en grappig genoeg ook nog een flard van de Fatal Flowers en een paar leuke vijftigers in crisis doet de film prettig weg kijken. Niet de beste van Paula van der Oest, maar zeker geen slechte film.

Goeie film over een aantal vrienden die weer bij elkaar komen om een verjaardag te vieren. De ontknopping zie je al van verre aankomen, maar dat is niet storend hier. De personages komen al snel goed uit de verf en de fijne cast met het uitstekende samenspel draagt hier zeker aan bij. Mede door de korte speelduur zakt het nergens in.