Mr. Roosevelt (2017)

Zelden zo snel een film afgezet. Niets zo vervelend als films over niet-grappige wannabe komieken.

Goeie film over een jonge vrouw die terugkeert naar haar ex, nadat hun kat is overleden. Een prima dosis licht drama en humor met vermakelijke scenes en dito dialogen. De personages komen gaandeweg een stuk beter uit de verf dan het begin doet vermoeden. Noël Wells speelt niet alleen de hoofdrol, maar debuteert hier ook als regisseur/schrijver.

Er zit misschien een enkele leuke scène in maar Noël Wells zet een bloedirritant typetje neer en is zelf totaal niet grappig. Verder een vrij inhoudsloze film over een quirky, wannabe comedian die voor haar overleden kat terugkeert naar haar oude stad en bij haar ex en zijn nieuwe vriendin verblijft. Mijn humor is het in ieder geval niet en bovendien is het allemaal veel te braaf, een vrouwenkomedie.

Vermakelijke film! Prima Netflix-wegkijker

Wel oké.

Op zich begint de film wel met een geinige openingsscène. Die humor wordt helaas niet vastgehouden over de gehele speelduur. Waar het grappig begint, volgt een transitie naar een mild drama en daarna naar onbegrijpelijke aanstelleritis. Ik denk niet dat dat de bedoeling is, maar de humor zwakt gewoon heel snel heel erg af, waardoor de balans tussen drama en komedie scheefgetrokken wordt.

Daarbij wordt het personage dat door Wells wordt vertolkt steeds irritanter, doordat ze maar blijft klagen en piepen. Erg lastig om in het hoofd van dat personage te kruipen en te begrijpen waarom ze zich nou gedraagt zoals ze doet. Daarmee vervalt ze in de tweede helft van de film in een aanstellerige muts en zit je voornamelijk naar haar onbegrijpelijke gewauwel te luisteren.

Verder merk je dat er wel aandacht aan de film is besteed, waardoor het toch prettig blijft om naar te kijken. Acteerprestaties waren ook zeker prima.

3*

Op een bepaald moment karakteriseert een personage in de film het Wells' personage als quirky. En dat klopt ook wel. Noël Wells is een vreemd en eigenaardig persoontje in de film. Neurotisch ook.

Iemand anders noemt haar personage op een ander moment funny. En ja, dat klopt dus niet. In feite is het tegendeel waar. Ze werkt met haar quirkyness behoorlijk op de zenuwen. Niet op de lachspieren.

Eigenlijk is de film een coming of age verhaal. Wells speelt het verwende kind dat volwassen moet worden. Om dat te bewerkstelliggen moet ze (heel origineel) terugkeren naar haar geboorteplaats alwaar haar een heleboel nietszeggende en oninteressante dingen overkomen. Dat gebeurt in gezelschap van vervelende, nietszeggende en ongrappige personages. Ja ja, Wells verkeert de gehele film in select gezelschap. En dat is nooit grappig.

De aanleiding voor haar terugkeer is overigens nog wel grappig en levert wat povere komedie op. Daarna houdt de film het wat komedie betreft wel voor gezien. De situaties die zich verder voordoen zijn erg opgelegd komisch. Gekunsteld quirky dus en soms zelfs heel uitbundig quirky. Die overdreven uitgespeelde situaties wekken veel gevoel op. irritatie en lusteloosheid bijvoorbeeld. Een humoristisch gevoel zit er niet tussen.

Niet leuk.

Grappig filmpje over een gesjeesde comédienne, die na het overlijden van haar kat naar “huis” terugkeert en daar niet alleen haar vroegere vriend en diens nieuwe vriendin tegen het lijf loopt, maar ook van de ene frustratie in de andere verzeild raakt. Geen baanbrekende cinema, maar een alleraardigst regiedebuut van Noël Wells. Als komische karakterstudie zeker niet slecht.

En dat inhoudsloze genre vind jij 4 sterren waard...

Hipster alert!