I Kill Giants (2017)

Bovenaan in de omschrijving staat een dijk van een spoiler! Hopelijk wordt deze zsm weggehaald.

Omdat er niet zoveel van dit soort films bestaan (A Monster Calls heb ik nog niet gezien, maar het deed me denken aan Neverwas) en er toch een moedige poging wordt gedaan een interessant coming-of-age verhaal te vertellen via een fantasie wereld, met een tragische twist, kan ik dit soort films zeker waarderen. In een tijdperk van remakes en reboots is ook een mindere ode aan de fantasie in vergelijking met klassiekers als Neverending Story nog steeds van harte welkom.

In het begin is de film soms moeilijk genietbaar omdat Barbara af en toe een extreem vervelend klotekind is met wie gewoon niet valt te praten. Het duurt ook behoorlijk lang voordat je erachter komt waarom Barbara in haar fantasiewereld vlucht als "coping mechanisme" maar vooral hierdoor bleef ik kijken. Zoe Saldana speelt het sterkst en is overtuigend als inlevende psychologe. Madison Wolfe is eigenlijk maar matig, pas op het eind zie je een aantal watermoleculen emotie middels een namaak traandruppel. Maar goed, je krijgt ook wel het idee dat je naar een autistisch kind zit te kijken. De film gaat jammer genoeg totaal niet in op dat thema. Rory Jackson krijgt ook niet meer ruimte dan die van eendimensionale pestkop Taylor en door het soms wel heel stomme gedrag van Barbara neig je soms zelfs Taylor gelijk te geven.

Ergerlijk is verder het standaardbeleid van de school om iedereen die zich misdraagt te belonen met vakantie (schorsing geheten) maar ja ook in Amerika leeft men deels in de mietjesmaatschappij.

Hier en daar mooie monsters (met name de Harbingers zijn tof) maar ze blijven spaarzaam en wel erg cgi.

En vooral door de vreselijke soundtrack verandert de reus naar het einde toe teveel in een sentimentele draak.

Eerst te taai, daarna te stroperig maar toch de moeite waard.

Goed.

Doet inderdaad denken aan A Monster Calls, maar ook aan een films als Where the Wild Things Are. Jeugdfilms die drama en fantasy door elkaar gooien, vaak met een ietwat duister randje. Dat hier ook wat Japans bloed achter zit is ook duidelijk te zien.

Vond het alleen wat jammer dat het drama gedeelte niet echt op niveau was. Barbara is een nogal vervelend personage en de dramatische achtergrond was best voorspelbaar. Als je dan toch voor een mix als deze kiest, zorg er dan ook voor dat het drama daadwerkelijk iets toevoegt, of ten minste toch dat het werkt.

Het fantasy gedeelte is wel leuk. Veel detail, mooi in beeld gebracht en qua CG net voldoende. Op het einde ietwat van het goede teveel misschien (al komt dat ook omdat het dan net wat meliger wordt), maar voor een film als deze ziet alles er erg netjes uit. Acteerwerk is ook zeker goed, je kan het Wolfe echt niet aanrekenen dat Barbara gewoon een wat vervelend personage is.

Had het liever zonder het extra drama gezien, aangezien het fantasy deel veel meer overtuigt, maar verder wel een mooie jeugdfilm, die qua fantasy zeker origineel uit de hoek weet te komen.

3.5*

Leuk concept, maar qua uitvoering schiet de film flink tekort. Het is allemaal best leuk gespeeld en mooi gemaakt, maar de plot is erg doorzichtig en de personages niet bijster interessant. Voornaamste probleem is dat je de gebeurtenissen grotendeels van begin tot eind kunt uittekenen, waardoor de boel al snel gaat slepen. De film doet daarnaast sterk denken aan A Monster Calls uit 2016, die overigens heel wat beter is.

Protagonist van deze film was mijns inziens een zeer onsympathiek karakter waar ik als kijker na 15 minuten al klaar mee was. Het verhaal an sich heeft ook weinig body en de cinematografie leek allemaal vrij goedkoop.

Mooi spel met een fantasy wereld.

Dat gaat dan vooral over de nogal raadselachtige bedoening van het meiske en de monsters waarmee ze het aan de stok heeft. Allemaal metaforisch te interpreteren, maar wat we zien is het beeld, en dat wordt bijzonder mooi gedaan - van mij geen klachten over de cgi.

Dat er wellicht iets voorspelbaars in het concept zit doet voor mij niet af aan de film - je weet wel dat er iets aan zit te komen, maar dat is eigenlijk in elke film wel zo. Bij een film over bankovervallers hoor je ook niet gauw iemand klagen dat het grootste deel in de kelders van een bank speelt, zeg maar. Ik vond het einde eigenlijk best ontroerend, en daarmee is denk ik de opzet geslaagd.

Mooi gespeeld, niet alleen de hoofdrol van Madison Wolfe maar ook de (eigenlijk best kleine) rolletjes van Saldana en Poots. Leuk om Saldana eens een ander soort karakter te zien spelen ook.

Matige film over een meisje die het denkt in haar eentje op te moeten nemen tegen reuzen. Een prima combinatie van een jeugdfilm en fantasyfilm. Op zich wel een aardig verhaal, maar de film wordt snel eentonig en de conclusie is vrij voorspelbaar. De film ziet er verder wel goed uit en de cast doet niets verkeerd, maar deze doet het waarschijnlijk iets beter bij de jeugd. Net geen 3.0 sterren.

Matige film vooral door de onsympathieke karakters. Ik hoopte daarnaast op meer fantasy, maar dit is een coming of age film over een depressief en dwars kind waarvan het moeilijk is om mee te leven. Het valt ook allemaal snel in herhaling. Misschien meer iets voor mensen die zelf dichter bij dat soort psychische problemen hebben gestaan.

Ik denk dat bij deze film de verwachting vooraf kan zorgen voor een tegenvallende kijkervaring omdat het een ander soort film is als dat menigeen zal verwachten. Aangezien ik vooraf liever geen trailers kijk of te veel over een film te weten kom, had ik daar geen last fan. Ik heb me dan ook prima vermaakt tijdens het kijken van dit coming-of-age-achige drama met een dun fantasy laagje.

Haha, ik zat hetzelfde te denken. ? Totdat de film een andere tour opging die me direct liet denken aan A Monster Calls en tevens ook aan Where The Wild Things Are wat sfeer betreft. Blijkbaar ben ik daar lang niet de enige in.

De film ziet er erg mooi uit en dat komt goed tot z'n recht op mijn net nieuwe (eindelijk) smart tv. Als ik A Monster Calls niet kende, was ik waarschijnlijk wat geïnteresseerder tijdens het kijken. Nu ergerde ik me helaas aan het feit dat het teveel op elkaar lijkt. Normaliter houd ik wel van symbolische films. Deze keer had ik het dubieuze gevoel dat het enerzijds te afstandelijk aanvoelde maar anderzijds 'niet weeral een metaforische gesugarcoated film'. Ik denk dat het daarom zo afstandelijk voor mij aanvoelt. Het is zeker geen slechte film. Misschien was dit ook het doel van de film. Zelf miste ik gewoon net iets, iets dat het net even zou afmaken.

Een fantasiefilm over een tiener die duidelijk met problemen worstelt, wat lang niet helemaal duidelijk is wat juist. Een boeiend personage, als is de rol ook niet zo bijzonder memorabel. De film ligt in de lijn van Where The Wild Things Are, A Monster Calls en zelfs Pan's Labyrinth.

Madison Wolfe moet de film trekken, waar ze moeizaam maar toch in slaagt. Het ontbreekt haar aan een sterke tegenspeler, zodat enkel zij met haar monsters de film moeten dragen. Maar je voelt dat er iets is met haar personage en dat houdt je als kijker wel benieuwd. De fantasie is ook leuk gedaan zodat het een kleine intieme fantasiedrama geworden is.

Niet slecht.

Bij momenten zeer tof spel met het fantasy-element. Dat luik is behoorlijk goed gedaan - tof sfeertje, mooie designs, degelijke CGI. Het metaforische gehalte van de fantasy/ fantasie is niet ver te zoeken en de film spendeert nogal aandacht, zeker naar het einde toe, aan dat drama. Dat wordt m.i. een tikkeltje te zwaar en te ver doorgedraafd. Maar I Kill Giants' doelpubliek is vermoedelijk half zo oud als ik ben, dus was enige subtiliteit niet per se gewenst.

De pestscènes en het acteerwerk van die pesters + ook de performance van hoofdrolspeelster Madison Wolfe zijn niet echt sterk. De waarheid gebiedt me te zeggen dat ze ook niet altijd geholpen zijn door het schrijfwerk. Dat doet de fantasy alle eer aan - het drama daarentegen wordt gebracht met vallen en opstaan.

3

De Deense filmregisseur Anders Walter dirigeert een dramafilm met een fantasierijke onderlaag, al is deze vooral gemengd met de inhoud om de dramatiek voorwaarts te duwen. Het spijtige is dat de hoofdpersonages uitermate onsympathiek en koppig worden neergezet, waardoor het voor de kijker een ware uitdaging vormt om met de gebeurtenissen mee te voelen. Madison Wolfe kan daar niet voor worden aangekeken, want haar acteerwerk is enthousiast en energiek genoeg. Het is vooral Walter zelf die moeite ondervindt met het onevenwichtige tempo en het gebrek aan sensatie. De wat luidere finale mist effect en het verloop is niet altijd even boeiend, maar het mysterie wordt aardig in leven gehouden en de digitale effecten kunnen er zeker mee door.