Am Abend aller Tage (2017)

Bij de films van Dominik Graf weet je nooit helemaal zeker waar je nou precies naar heb zitten kijken. Zo ook deze. Graf kleurt nooit helemaal binnen de lijntjes. Dat valt te prijzen. Hij maakt ook graag thrillers, of iets wat daar op lijkt. Maar ze voldoen nooit aan het klassieke thriller-format. Ook prima. Maar je krijgt nooit alle puzzelstukjes. Het is altijd en beetje schurend, rommelig, onaf; en laat je met te veel vragen achter.

In dit geval gaat het om een kunstondernemer, Philipp Keyser, die van een gezelschap zakenlui een goedbetaalde opdracht krijgt om een verloren geacht schilderij op te sporen en voor hen aan te kopen. Wie die mensen nu precies zijn en wat hun motieven zijn, blijft onduidelijk. Het werk zou in het bezit zijn van een excentrieke kunsthandelaar (mooie rol van Ernst Jacobi), die echter moeilijk te bereiken is. Dus probeert deze Philipp het via diens nicht Alma, een jonge kunstenares. Die wil eerst niets van hem weten, maar wordt gaandeweg wat toeschietelijker.

Spannend? Best wel. Het aardige is, dat het zelfs losjes gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Enkele jaren geleden werd in Duitsland bij toeval een gigantische kunstcollectie ontdekt van 'Entartete Kunst' (kunst die de nazi's wilden vernietigen) in eigendom van een onbekende kunstverzamelaar, die de werken had geërfd van zijn vader, die ze weer uit handen van de nazi's had weten te houden. Het verhaal liet vele vragen open. Zoals ook in deze film. De kunstverzamelaar blijft een mysterieuze figuur met een huis vol wereldberoemde kunstwerken, waarvan de herkomst duister is.

Nicht Alma is al even mysterieus. Ze werkt in een wasserij en maakt schilderijen met haar handen. Bovendien is ze goed in bed. Ik bedoel, gewoon op de vloer, met verf en al. Philipp kan er geen genoeg van krijgen. Snap ik wel, want die Victoria Sordo is een mooie meid. En ach... dat je dan met wat vragen blijft zitten nemen we maar op de koop toe.