Tokyo Idols (2017)

Het fenomeen van volwassen mannen die - met glowsticks in de hand - dansende pubermeisjes staan aan te gapen heb ik vorig jaar ook in Tokio mogen ervaren, in de vorm van een maidcafé. Die staat in Akihabara, de wijk die ook in deze documentaire alomvertegenwoordigd is. We krijgen een kijkje in de cultuur van de zogenaamde 'idols', gefabriceerde popsterretjes met een vaak bizarre kledingstijl en een minstens net zo vreemde fanschare.

Helaas gaat het niet enorm de diepte in en er komt slechts één critica aan het woord, die een mening verkondigt waar 'wij' het gemakkelijk mee eens kunnen zijn. Daarnaast vind ik de voortdurende Westerse aandacht voor deze ongemakkelijke, maar toch ook redelijk marginale subcultuur wel een beetje gaan neigen naar sensatiezucht.

Hm, aapjes kijken, zo'n gevoel kreeg ik, bij dit blikje op een toch ietwat vreemde subcultuur. De tv-versie leek me een stuk korter dan de hier beschreven 90 minuten. Nu was dat prima want de docu kent weinig ontwikkeling en na een goed kwartier geloof je het wel. Dit is meer een onderwerp voor Nieuwsuur of EenVandaag. Nergens gaat de film ook de diepte in (geen idee of de volledige versie dat wel doet) op het hoe en waarom van deze cultuur. Of hoe groot deze subcultuur überhaupt is. Boeiende vragen, maar ze worden niet gesteld. Af en toe leuke beelden van Japan dan nog wel, maar ook een beeld van Japan dat heel eenzijdig zo is, vol een soort van pedogekkie's en jonge mangameisjes en niets anders. 2,0*.

De Japanse idols scene.

Mij niet geheel onbekend. Wie een beetje into anime is komt vanzelf bij dit soort gerelateerde subculturen terecht. Het is als buitenstaander inderdaad wat vreemd allemaal, vooral ook omdat het met het hele lolita en anime gebeuren gecombineerd wordt én omdat men in Japan daargaans net iets fanatieker omgaat met fandom.

De docu houdt zich wel braaf bij de oudere mannen die extreem fan zijn van jonge vrouwen, want dat past net iets beter in het plaatje wat deze doc probeert voor te schotelen. Het blijft verder allemaal redelijk braaf wat er te zien is, dus daarom wordt er één of andere cultuurhistoricus bijgehaald die het sexuele aspect van een handdruk moet verduidelijken. Zo oogt het weer wat creepier. Dat soort toevoegingen verraadt de aanwezige sensatiezucht.

Toch blijft het ietwat verborgen, want de heren mogen rustig hun verhaal doen en buiten wat gefrontste wenkbrouwen bij het publiek kan ik me niet voorstellen dat dit enorm aanstootgevend is. Miyake blijft ook wijslijk uit beeld en er worden niet teveel conclusies uitgesproken, maar als Westerling weet je ondertussen wel welke conclusies er hier aan verbonden zullen worden.

In Japan zijn zo'n dingen wat meer publiekelijk, terwijl dat soort weirdere hobbies en fantasieën bij ons wat meer achter gesloten deuren plaatsvinden. Maar dat maakt ze niet minder courant of aanwezig natuurlijk. Die AK48 verkiezing is an sich ook niet zo héél erg anders dan onze lokale Idols TV-programmas. En hier heb je ook vrouwen die de strijk staan te doen in hun Mega Mindy outfitje, of zo naar de bakker lopen.

Een docu die weinig voorstelt en niet echt z'n best doet om het fenomeen in een bepaalde context te plaatsen. Het toont de uitwassen van die cultuur, daarmee moet je het als kijker dan ook doen. Maar die taferelen kende ik al. Als docu misschien nog wel leuk te pairen met Otaku no Video of Perfect Blue, maar als een op zichzelf staand product ... erg matig.

2.0*