Tokyo Idols (2017)

Oo Jee.... veel idiote en ongemakkelijke situaties verwacht ik in deze documentaire.....

Die ik zeker even zien ga..

Pedofielen zijn meestal ook heel aardig...

Wat een overdreven en enge gebeurtenis...

3 sterren

Het fenomeen van volwassen mannen die - met glowsticks in de hand - dansende pubermeisjes staan aan te gapen heb ik vorig jaar ook in Tokio mogen ervaren, in de vorm van een maidcafé. Die staat in Akihabara, de wijk die ook in deze documentaire alomvertegenwoordigd is. We krijgen een kijkje in de cultuur van de zogenaamde 'idols', gefabriceerde popsterretjes met een vaak bizarre kledingstijl en een minstens net zo vreemde fanschare.

Helaas gaat het niet enorm de diepte in en er komt slechts één critica aan het woord, die een mening verkondigt waar 'wij' het gemakkelijk mee eens kunnen zijn. Daarnaast vind ik de voortdurende Westerse aandacht voor deze ongemakkelijke, maar toch ook redelijk marginale subcultuur wel een beetje gaan neigen naar sensatiezucht.

Hm, aapjes kijken, zo'n gevoel kreeg ik, bij dit blikje op een toch ietwat vreemde subcultuur. De tv-versie leek me een stuk korter dan de hier beschreven 90 minuten. Nu was dat prima want de docu kent weinig ontwikkeling en na een goed kwartier geloof je het wel. Dit is meer een onderwerp voor Nieuwsuur of EenVandaag. Nergens gaat de film ook de diepte in (geen idee of de volledige versie dat wel doet) op het hoe en waarom van deze cultuur. Of hoe groot deze subcultuur überhaupt is. Boeiende vragen, maar ze worden niet gesteld. Af en toe leuke beelden van Japan dan nog wel, maar ook een beeld van Japan dat heel eenzijdig zo is, vol een soort van pedogekkie's en jonge mangameisjes en niets anders. 2,0*.

Hoe zit het eigenlijk met de speelduur. Was even op 2Doc gaan kijken maar daar duurt hij amper 52 minuten. Da's eeen halve docu minder dan hier staat aangegeven?

Docus worden op tv wel vaker (zeg maar gerust doorgaans) ingekort.

Het taboe om er dan toch op te stemmen is precies een stuk lager dan bij half-afgekeken films

Ik vond het bezoeken van een maidcafé overigens ook een hele belevenis. Ik kreeg de indruk dat het onschuldiger is dan het in eerste instantie lijkt te zijn, omdat er scherpe regels zijn wat je als klant niet mag: aanraken, naar hun echte naam vragen etcetera. Maar apart is het wel. De echte popindustrie schijnt wel behoorlijk verdorven te zijn, met veel misbruik achter de schermen. Ik ben wel benieuwd wat deze docu daarover laat zien.

Ik vond het aardig surrealistisch, zo'n maidcafe.

Het is natuurlijk best raar wanneer bij dit soort kindermuziek (a la K3) alleen mannen aanwezig zijn. Maar ja ik ken de cultuur ook niet zo goed. Geen beste doc.. afstandelijk en plat.

50 minuten versie gezien dus even stemmen

Marginaal is misschien een beetje gechargeerd. Het is meer dat zo'n docu weer bijdraagt aan de disproportionele beeldvorming die af en toe dreigt te ontstaan van de Japanse maatschappij als weird circus, zoals ook verwoord door mjk87:

Ik denk dat de beeldvorming ontstaat omdat w.a.s.p.-landen zoals usa/gb/nl moeite hebben met dit soort fenomenen.... en graag zaken uitvergroten en veroordelen.

Maar dat is het toch ook ergens? De eerste twee verdiepingen van de gemiddelde DVD zaak in Tokyo bevat J-pop, de derde en vierde verdieping zijn porno, de vijfde verdieping is poep- en plasseks gezien alle posters aan de muur, en ik wil niet weten wat er op de zesde verdieping allemaal gebeurd (alleen toegankelijk voor personeel). Ik heb in Tokyo zelfs een winkel met porno dvd's in de schappen direct buiten op straat gezien. Sorry, maar dat heb ik nog nooit in het westen gezien.

Ook voor de grap een paar sekswinkels ingelopen waar ze o.a. sekspoppen van kinderen verkopen. Je kan erover zeggen dat het beter is dat een pedofiel zo'n pop te pakken neemt dan een echt kind, maar ik keek er wel van op, en vind het label "weird" geen onlogische benaming, aangezien het flink afwijkt van wat er hier standaard is. Duidelijk is in ieder geval dat er andere normen gelden, en het lijkt me ook dat er toch wel degelijk een flinke afzetmarkt voor seks en geseksualiseerde meisjes. Net als in het westen overigens, gezien het internet dat vol met porno staat, maar op een andere manier, dus "weird".

Overigens ook genoeg andere kanten van Japan gezien. De oude cultuur is echt geweldig: ik ben bijvoorbeeld naar een Kabuki- en naar een Bunrakuvoorstelling geweest, en heb diverse prachtige tempels en kastelen bezocht. Verder heb ik er vrienden leren kennen die heel erg vriendelijk zijn en op mij heel normaal overkomen. Japan is zonder twijfel mijn favoriete land door die rijke cultuur, maar zeker ook door de weirdness.

Deze documentaire gezien bij 2Doc...

Het is boeiend maar ook bizar om te zien hoe en wat dit los maakt bij bepaalde mensen in Japan...

Wel een documentaire die prima in beeld wordt gebracht...

De Japanse idols scene.

Mij niet geheel onbekend. Wie een beetje into anime is komt vanzelf bij dit soort gerelateerde subculturen terecht. Het is als buitenstaander inderdaad wat vreemd allemaal, vooral ook omdat het met het hele lolita en anime gebeuren gecombineerd wordt én omdat men in Japan daargaans net iets fanatieker omgaat met fandom.

De docu houdt zich wel braaf bij de oudere mannen die extreem fan zijn van jonge vrouwen, want dat past net iets beter in het plaatje wat deze doc probeert voor te schotelen. Het blijft verder allemaal redelijk braaf wat er te zien is, dus daarom wordt er één of andere cultuurhistoricus bijgehaald die het sexuele aspect van een handdruk moet verduidelijken. Zo oogt het weer wat creepier. Dat soort toevoegingen verraadt de aanwezige sensatiezucht.

Toch blijft het ietwat verborgen, want de heren mogen rustig hun verhaal doen en buiten wat gefrontste wenkbrouwen bij het publiek kan ik me niet voorstellen dat dit enorm aanstootgevend is. Miyake blijft ook wijslijk uit beeld en er worden niet teveel conclusies uitgesproken, maar als Westerling weet je ondertussen wel welke conclusies er hier aan verbonden zullen worden.

In Japan zijn zo'n dingen wat meer publiekelijk, terwijl dat soort weirdere hobbies en fantasieën bij ons wat meer achter gesloten deuren plaatsvinden. Maar dat maakt ze niet minder courant of aanwezig natuurlijk. Die AK48 verkiezing is an sich ook niet zo héél erg anders dan onze lokale Idols TV-programmas. En hier heb je ook vrouwen die de strijk staan te doen in hun Mega Mindy outfitje, of zo naar de bakker lopen.

Een docu die weinig voorstelt en niet echt z'n best doet om het fenomeen in een bepaalde context te plaatsen. Het toont de uitwassen van die cultuur, daarmee moet je het als kijker dan ook doen. Maar die taferelen kende ik al. Als docu misschien nog wel leuk te pairen met Otaku no Video of Perfect Blue, maar als een op zichzelf staand product ... erg matig.

2.0*

Echt into anime ben ik niet, al probeer ik wel meer te kijken. En inderdaad, afgelopen week zag ik Perfect Blue en moest ook gelijk denken aan deze docu.