Hap Joek Nam Nui (2017)

Romantische komedie met weinig komedie en veel drama. En romantiek natuurlijk. Dat wel.

Een mager verhaal waarin veel ernstig en onwaarschijnlijk drama is verwerkt. Eigenlijk zijn deze dramatische lijntjes niet gebruikelijk in een romantische komedie. Althans als het drama betreft dat verder gaat dan: 'iemand praat slecht over mij achter mijn rug omdat ik mijn geliefde bedonderd heb en mijn geliefde hoort dat en verbreekt de relatie. Mijn leven is ten einde. Boehoe'. Nee dit drama gaat verder en is veel ingrijpender. Het gaat hier om heuse persoonlijke trauma's, die niet van lichte aard zijn. Heuse fobieën. Probleem is dan weer dat er meteen heel veel drama is. Zoveel dat de weinige komedie, die overigens niet eens erg goed is, geheel overschaduwd wordt.

Romantiek is er wel. Braafjes sluimerend en nooit spetterend.

Eigenlijk is het allemaal erg zoetsappig. Zelfs de dramatische wendingen wekken die indruk, want ondanks hun ernst worden de trauma's lichtjes doorgesproken en passeren steeds snel. De psychische lasten hebben weinig effect op de karaktervorming van de personages. Die worden er niet diepzinniger of interessanter door. De personages nodigen niet uit tot veel inleving.

Voorspelbare en bij vlagen erg saaie film.

Zoals Collins hiervoor al min of meer aangeeft veeleer een romantisch drama dan een komedie over een hardhoofdige CEO en haar relatie met een minzame chauffeur, inclusief voorspelbare verwikkelingen en afloop. Het flinterdunne verhaaltje zou zo uit de “Bouquetreeks” geplukt kunnen zijn.

Film ziet er overdreven gelikt uit, maar ook dat is niet ongebruikelijk voor dit soort films uit Hongkong.