Giochi Erotici di una Famiglia per Bene (1975)

Oenige film over een kerel die zijn vrouw terugziet nadat hij het rondborstige schepsel in een juten zak van een heuvel heeft gerold. Dat is voor hem wel heel verontrustend. Helemaal wanneer zijn lieveling prostitué haar niet ziet, maar hij wel. De kijker vraagt zich af: is dit een haunting? Of zou dit een complot zijn? Toevalligheden wisselen ongeloofwaardigheden af tot en met de verplichte wie neemt nou wie in de zeik-finale.

Qua sleaze zit het wel snor. Het lijkt erop dat de thriller erbij is verzonnen om de essentie te verantwoorden, namelijk pornografia soft-core. De marsturbatiescene van de voyeuristische Maria D'Incoronato (dame op foto-wiens introductie ik in het verhaal had gemist) was opvallend. Zij was zijn minderjarig nichtje. En om de absurditeit van het gebeuren te accentueren heeft de artistieke leiding besloten deze vuiligheid te versnijden met eindeloze in/uitzooms van een langspeelplaten-speler. De geweldloze aanranding van het nichtje bij het meer is ook tamelijk smakeloos.

Oordeel: fans moeten dit maar als Alabastine voor evt. hiaten in je eurotrash collezione beschouwen. MAW geen essentiële cinema.

Volgens mij heeft mikey naar een andere film gekeken dan ik, want die masturbatiescène heb ik niet gezien (wel jammer) en die 'geweldloze aanranding' (is zo iets mogelijk?) van het nichtje evenmin. In tegendeel, dat nichtje heeft een heel stout plannetje...

Het gaat hier natuurlijk om een volbloed giallo, waarin niets is wat het lijkt en je voortdurend op het verkeerde been gezet wordt. Kortom, naarmate de film vordert volgt de ene twist na de andere en heb je geen idee meer wie nu wie aan het belazeren is. Ik mag dat wel. Een giallo bekijk je nu eenmaal niet voor de logische en plausibele verhaallijnen en de geloofwaardige personages. Met name de hoofdpersoon Riccardo gedraagt zich aanvankelijk als een psychopaat, maar zoals gezegd, niets is wat het lijkt.

De beelden van een langspeelplaat op een grammofoon om de seksuele opwinding van de personages te accentueren is inderdaad nogal absurd. Maar afgezien daarvan is het blootgehalte nogal summier en is de vrijscène nogal ingetogen. De heer O'Brien en mevrouw Blanc hadden duidelijk geen zin om te zoenen, dat wordt dus netjes buiten beeld gehouden. Hoe mijn geachte bovenbuurman tot de conclusie komt dat dit 'pornografia soft-core' zou zijn is me een raadsel.

Een jaren zeventig film, dus moeten we de overvloedige dialogen en uitleggerigheid maar op de koop toe nemen. In de soundtrack is het thema van Beethovens vijfde symfonie verwerkt. Moet kunnen. Wat weer wel leuk is, de hoofdpersoon rijdt in een Citroën DS met de oorspronkelijke ronde koplampen van de eerste serie en die is veel mooier dan de achter glas verstopte dubbele lampen van de latere series. Het is dan ook vreselijk om te zien welk lot deze auto wacht. Hopelijk is regisseur Francesco Degli Espinosa daarvoor gestrafd. Hij heeft dan ook maar één film mogen maken. Maar lang geen slechte.

Hoi fransman. Ik ben de film totaal vergeten. Helaas heb ik hier ook geen schijfje van om dit duistere complot te ontrafelen. Maar om bij de film terug te komen: het gaat over een man die zaken ziet die een ieder ander niet ziet. Toch?Misschien is dat hier ook zo het geval, tussen jij en mij. Misschien een andere interpretatie. Kan ook zijn dat er verknipte versies bestaan.