Las Hijas de Abril (2017)

Eerste kennismaking met Michel Franco en het smaakt naar meer

Ik ben al wel eens een aantal keer op een filmfestival geweest, maar dan was het telkens voor maar 1 vertoning en dan terug weg. Ik ben echter in Zwitserland op het moment dat in Zürich het 13e Film Festival aan de gang is en dan leek het me een ideale gelegenheid om eens mijn filmfestivaldoop te houden. Uiteindelijk voor 4 films gegaan waarbij Las Hijas de Abril de eerste was.

Ben niet echt thuis in de Mexicaanse markt qua cinema, maar de reden waarom ik dit een kans wou geven was Emma Suárez. De Spaanse was schitterend in het werk van Julio Medem en ik was benieuwd of het nu echt zo'n goede actrice is of dat het gewoon de hand van Medem was die haar naar een hoger niveau tilde. Het verdict? Suárez is gewoon een degelijke actrice. Las Hijas de Abril is een film die denk ik niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Tienerzwangerschappen zorgen sowieso al voor een hoop drama in dit soort films, maar regisseur Michel Franco gaat nog een paar stappen verder. Adoptie, de grootmoeder die een relatie begint met haar schoonzoon, de baby die wordt achtergelaten, ... Het is een rollercoaster van de grote emoties en hoewel je zou denken dat het op een bepaald moment teveel zou worden, lukt het Franco om dit alles nog geloofwaardig te brengen.

Iets wat voor een groot deel ook wel te wijten is aan Suárez. Zij speelt Abril met verve en overtuigt over de gehele lijn. De scène naar het einde toe waar ze haar kleinkind in de stoel zet, wat verdwaasd rondkijkt en dan zonder omkijken naar haar auto stapt en wegrijdt.. Knap staaltje acteren in ieder geval. Ik ben nu wel heel lyrisch over Suárez, maar dat betekent niet dat de rest van de cast vergeten mag worden. Ana Valeria Becerril zet een indrukwekkende Valeria (één van de dochters waar in de titel sprake van is) neer en ook Enrique Arrizon haalt het onderste uit de kan als schoonzoon en vader van het kind. De enige die wat uit de boot valt is Joanna Larequi als de andere dochter van Abril. Had sowieso niet voor mij gehoeven dat er nog een dochter was, de verhaallijn rond haar gewicht voelt wat geforceerd aan.

Qua genre is drama inderdaad de juiste term en toch zitten hier ook wel een paar leuke momenten in die het wat lichter houden. Las Hijas de Abril zou erg makkelijk kunnen verzanden in één of ander televisiedrama, maar Franco weet duidelijk wat hij doet en hij doet dat goed. Maar eens op zoek gaan naar wat meer van zijn werk.

4*

Vanaf 18 januari 2018 in de bioscoop (September Film)

Deze zou ik ook wel graag eens zien.

Stilistisch mikt Michel Franco op realisme, met als gevolg dat de film er behoorlijk lelijk uit ziet, maar qua personages zoekt hij de proporties op van de Griekse mythologie. Vanuit pure afkeer voor (groot)moeder April ontstaat uiteindelijk toch enige betrokkenheid tegen het einde, na een spanningsloos eerste uur. Het blijft echter rouwdouwer-psychologie. Dat was ook al het probleem bij Despues de Lucia.

Ik heb deze film bekeken op cinemember en het was wel mooi. Tienerzwangerschappen vind ik leuk om te bekijken.

Het laatste van de grootmoeder kan ik moeilijk begrijpen en het allerlaatste in de taxi? Vind ik ook een beetje een los einde.

Maar het heeft me plezier gegeven van begin tot einde.

Leuk om te bekijken.

De 17-jarige Valeria [Ana Valeria Becerril] kan haar zwangerschip niet langer verborgen houden voor haar 58-jarige moeder Abril [Emma Suárez] die zelf op haar 17e beviel van Clara [Joanna Larequi]. Nadat Valeria’s is bevallen van een dochter concludeert Abril al snel dat Valeria niet in staat om voor haar kind te zorgen. Abril betrekt de eveneens 17-jarige vader Mateo [Enrique Arrizon] in een twijfelachtig plan waarmee ze Valeria dwingt om afstand te nemen van haar dochtertje. Goed geacteerd familiedrama geeft onvoldoende inzicht in Abrils motieven voor haar op zijn zachtst gezegd dubieuze gedrag