Tiere (2017)

Het was vantevoren duidelijk dat dit een vreemde film is en ik was daarom bang dat de film vaag zou zijn en ik er niks mee zou kunnen of erg absurdistisch en onleuk. Maar de film is vreemd op een leuke en boeiende manier: in het aanprijzen van de film door Cineville wordt ie vergeleken met het werk van Hitchcock, Polanski, Lynch en Escher en dat zijn goede vergelijkingen. Het verhaal is namelijk in essentie een spannende thriller met een driehoeksverhouding, moordplannen en mensen die dood gaan. De film schuurt ook tegen horror aan en weet in ieder geval de spanning erin te houden, ook omdat er steeds weer vreemde dingen gebeuren: met het ruilen van huizen lijken ook levens te worden geruild met in ieder geval symmetrieën tussen wat op de twee verschillende plekken gebeurt terwijl de tijd juist niet meer chronologisch verloopt waardoor er telkens verschillende werkelijkheden door elkaar gaan lopen zodat alles ook een droom of hallucinatie lijkt. Ik begrijp overigens dat de regisseur is geïnspireerd door Escher en dat verklaart het in ruimte en tijd door elkaar heen lopen van verschillende werkelijkheden op een manier die vloeiend en toch onmogelijk is. Met name Anna lijkt na een ongeval helemaal de weg kwijt te zijn, welke waanzin mysterie toevoegt aan het verhaal op een manier die werkt: het maakt het moordmysterie nog boeiender (ook al wordt er overigens geen moord gepleegd).

Kortom, vreemd en boeiend gaan hier gelijk op en geloof me, het is een van de vreemdste films van het jaar maar dat is positief bedoeld. Ik ben daarom eigenlijk wel benieuwd wat Lynch van dit arthouse-juweeltje vindt.

Surrealistische en genre overstijgende film, die enigszins de sfeer oproept van het werk van David Lynch. Dat begint al bij de mysterieuze openingsscene, waarin we vanuit een auto meekijken op het wegdek voor ons in een tunnel. Het kleurgebruik en de score van Bartosz Chajdecki versterken dat gevoel van mysterie. Daarna volgen de gebeurtenissen elkaar in hoog tempo op, waarbij je steeds op het verkeerde been wordt gezet en het eigenlijk zinloos is om te proberen te begrijpen wat er nu precies gebeurt. De film lijkt in die zin één grote hallucinatie of droom en ik vond het persoonlijk wel aangenaam om mij daarin geheel onder te dompelen. Meer dan oké, deze film!

Gren Zglinski heeft zich duidelijk laten inspireren door David Lynch, maar hij mist de visuele verbeeldingskracht waardoor deze film niet intrigerend verwarrend, maar irritant verwarrend is. Een fantasieloos gefilmd verhaaltje over schrijvers Anna [Birgit Minichmayr] en Nick [Philipp Hochmair], die het appartementencomplex dat ze beheren een half jaar lang inruilen voor een chalet in Zwitserland. Nick wil daar op zoek gaan naar lokale recepten voor een kookboek, zij wil een roman schrijven 'over een man die zijn vrouw vermoordt'. Ze verhuren hun eigen appartement aan Mischa [Mona Petri] en laten bovenbuurvrouw Andrea [ook Mona Petri, vraag niet waarom], met wie Nick een affaire heeft, achter. Het verblijf in Zwitserland krijgt echter een naargeestige wending wanneer Nick en Mischa (terwijl ze een potje 'Tiere' doen) een schaap doodrijden. Een tragische gebeurtenis in het appartementencomplex zet daar het leven van de bewoners op zijn kop.

Een typisch geval van een film die de klok heeft horen luiden, maar niet weet waar de klepel hangt. Eerst zit het zus, dan zit het zo en dan blijkt de vork toch weer anders in de steel te zitten. Je wordt als kijker niet intellectueel uitgedaagd, maar keer op keer belazerd. Het is de moeite eerlijk gezegd niet waard om uit te vogelen hoe de vork in de steel zit en ik heb sterk de indruk dat de schrijvers dezes zelf de draad ook volledig kwijt zijn geraakt. Het feit dat er een pratende kat rondloopt is daar levend bewijs van. Een pretentieuze puinhoop, ondanks het meer dan acceptabele acteerwerk.

Goh, wat heb ik me geërgerd bij het kijken naar zoveel onbenul die je altijd kunt goedpraten met 'vreemd' en 'magisch'. Laten we zeggen dat vreemde en magische zaken in een westerse samenleving niet aan mij - een groot fan van Gabriel García Márquez overigens - besteed zijn.

Omdat ik ben weggelopen, zal ik niet stemmen, maar als ik had gestemd dan ...

Jammer van mijn geld. Ik kon er maar niet in komen, het verhaal sprak mij nauwelijks aan en ik begreep er niks van. Bovendien was ik erg moe en heb ik enorm moeten vechten om niet in slaap te vallen. Het beeld en het acteerwerk vind ik prima, maar verder... Erg vaag! 2*

Ik houd wel van surrealisme, ook zoals het in deze film is gedaan. Maar de belangrijkste actrice vond ik niet zo fijn om naar te kijken en ik houd ook niet zo van afgehakte vingers en dode dieren enzo.

Weet niet goed wat ik moet met deze film. Tot het uur ongeveer was ik nog redelijk geïntrogeerd door de film, maar het laatste half uur viel het als een kaartenhuisje in elkaar. Het begon met die kat en de absurde eigenaardige elementen kon ik nog amper plaatsen.

Niet dat ik daarvoor 100% mee was, maar die paranoïde gedachten of gebeurtenissen vond ik wel spannend en lekker mysterieus. Droom en werkelijkheid lopen door elkaar , maar raken zoek en dan is de fun er ook snel af. Het zou moet geleid hebben tot een climax, maar die kwam er voor mij niet. Wel erg sfeervol geschoten en prima camerawerk.