Ali Mizah wa Ibrahim (2016)

Psychische problemen zijn in een land als Egypte - waar de geestelijke gezondheidszorg niet altijd voorhanden is en de cultuur hardvochtig is naar buitenbeentjes - no laughing matter. Toch is 'Ali, the Goat and Ibrahim' (2016) een lieve, geestige parabel over twee mannen die worstelen met zowel hun innerlijke geestesnood als de staat van het land. Ali is verliefd op een geit en Ibrahim heeft gekmakende episodes waarin hij gevloerd wordt door overweldigende geluidsexplosies. De twee stakkerds leven dan ook nog eens in een volksbuurt in Caïro, alwaar hun alledaagse bestaan wordt gehinderd door machtsmisbruik van politie en de louche praktijken van kleine criminelen. Ali en Ibrahim hebben weinig te verliezen als een waarzegger hen drie steentjes geeft en zegt dat elk ervan in één van de grote wateren van Egypte geworpen moet worden. Ze gaan op een road trip, naar Alexandrië (de Middellandse Zee) en de Sinaï (de Rode Zee).

'Ali, the Goat and Ibrahim' (2016) is een luchtige productie die sluiks taboe-onderwerpen weet te verpakken in een publieksvriendelijk jasje. Karakters vloeken als een ketter, ze spreken openlijk met elkaar over seksuele handelingen, terwijl de suggestie van seks niet wordt vermeden. Of wat te denken over een romance tussen een man en een geit; als een soort symbool voor dat er liefde kan bestaan voor iets of iemand anders dan alleen binnen de gebruikelijke tweedeling van mannen en vrouwen. En het toont de politieke onmacht van de machthebbers om het land vorm te geven als trotse, vrije natie. Een Egypte dat zeker haar fotogenieke plekken kent (en die worden óók in beeld gebracht!) maar dat evenzeer geteisterd wordt door de lelijkheid van armoede, corruptie, conservatisme en een patriarchale macho-cultuur. Ook laat de film opvallend weinig ruimte voor de islam en het christendom, waarbij karakters niet hun antwoorden vinden in de twee heersende geloofsstromingen, maar zich geconfronteerd zien met een maatschappij die vooral om aardse oplossingen vraagt.