See You Tomorrow (2016)

Heerlijk spektakel.

Alsof Wong Kar-wai een comedy zou maken. Visueel verbluffend, die typische soundtrack waarbij verschillende stijlen vermengd worden en een stevige lijst aan acteurs. 't Is Jiajia's eerste film, dus is het wel duidelijk dat er iemand achter de schermen ook wel wat touwtjes in handen had. Niet toevallig draagt de film veel stijlmerken van Wong, maar dan in comedy vorm.

Het idee achter de film was een ode aan 25 jaar Jet Tone, de productiemaatschappij van Wong. En daar zijn ze wonderwel in geslaagd. Een mix van allerlei comedy stijlen, net genoeg werkend drama en veel, érg veel visuele flair. Voor de odes moet je best wat vertrouwd zijn met de Chinese cinema, maar een echte vereiste is het niet. Anderzijds is het wel tof om niet Leung (Eagle Shooting Heroes) maar Kaneshiro met fake-dikke lippen te zien en te weten waarom je naar zoiets zit te kijken.

Was wel weer eens tijd voor een filmpje als dit. Gewoon vol genieten, twee uur lang. Meer van dit graag.

4.5* en een uitgebreide review

Inderdaad een film die erg aan Wong doet denken: hoofdrolspeler Tony Leung, de visuele stijl, inclusief typische Wong elementen zoals het indirect filmen door bijvoorbeeld glas, maar ook het thema van de liefde die niet vervuld kan worden.

Opmerkelijk genoeg gaat dit in combinatie met de nodige humor die behoorlijk over de top is; richting slapstick zonder echt flauw te worden. Het is allemaal met een knipoog om maar zo te zeggen. Toch is voor mijn gevoel de verhouding tussen komedie en drama ongeveer één. In het begin wat meer humor en tegen het einde wat meer drama. Op een derde voelt de film misschien een beetje stroperig, maar zeker naar het einde toe komt er de nodige diepgang. Dat de grote liefde van de hoofdpersoon niet bij hem weggegaan is, maar overleden blijkt te zijn was voor mij de grote verrassing en maakt de wat melancholieke houding van de hoofdpersoon begrijpelijk. Heel erg Wong.

Visueel dus echt de moeite waard, de beelden zijn werkelijk om door een ringetje te halen. Een spel van kleuren en belichting met veel gevoel voor details en af en toe de nodige slow motions. Maar ook versnellingen, zoals van de wolken, de opkomende zon. En zelfs een gave autoscene. De soundtrack blijft alleen een beetje achter. Over het algemeen okee, maar sommige liedjes zijn wel een beetje cheesy.

Ik was verder niet vertrouwd met andere Jet Tone films dan de Wong films, maar zelfs zonder kennis van alle referenties is dit zeker de moeite waard. Voor nu een dikke 4*, wellicht nog wat meer na de onvermijdelijke herziening.

Dit was oprecht echt één van de slechtste films ooit

Waar heb jij deze film gezien Verkaazde?. Ik heb een vermoeden dat het een heel andere film is die jij gezien hebt.

Visueel verbluffend mooie film waarbij ik in de meer serieuze scènes toch wel duidelijk de invloed van Wong Kar-wai meende te herkennen. Verder was het best lachen geblazen in deze film waarvan je nu niet direct zou zeggen dat dit uit de Volksrepubliek China komt. In dat geval is er op filmgebied daar toch best veel veranderd. Opvallend ook de zeer gevarieerde soundtrack waarbij ook plaats was voor "Pretty Woman", een bij ons destijds in 1964 zeer populair nummer van Roy Orbison. Zou je toch ook niet direct verwachten in een Chinese film.

Het hoogtepunt van deze verrukkelijke komedie vond ik toch wel de scène waarbij de zeer aantrekkelijke maar pittige Chinese jongedames zich overgaven aan het zuipspelletje Bar Golf. Ja, je moet er maar op komen. Ook die snelle autorit door nachtelijk Shanghai vond ik bijzonder mooi in beeld gebracht.

Dit is nu trouwens al de 4e Chinese film die ik in korte tijd gezien heb waarbij het opvallende is en dat geldt misschien voor de hele Aziatische film dat het verhaal ondergeschikt is aan het audiovisuele. Toch wel het grote verschil dacht ik met de films uit het Westen waarbij het meestal precies andersom is.

4.5*