And Punching the Clown (2017)

Vervolg op Punching the Clown (2009)

Lekker nonchalant filmpje dat weinig turbulent, maar wel heerlijk komisch, van A naar Z dobbert.

De hoofdpersoon is een ietwat sneue en hopeloze persoonlijkheid die uitermate geschikt is voor het oproepen van veel tragikomedie. Op elke vorm van opwinding reageert hij heerlijk laconiek en lijdzaam. Met dezelfde vermakelijke berusting beschouwt hij zijn carrière, die niet heel succesvol is.

Voor de kijker is die houding gunstig. Er ontstaan gevoelens van vertedering en gevoelens die neigen naar leedvermaak. Inleving en humor. Een prettige combinatie.

De dialogen en de songteksten zijn verrukkelijk droogkomisch. De belevenissen van de hoofdpersoon zijn van een vergelijkbaar droogkomisch niveau. De hoofdpersoon heeft een fatalistische levensopvatting en ondergaat zijn leven schouderophalend. Hij berust. Hij is worsteling en tegenslag gewend. Hij is de anti-held. Dat gegeven werkt aangenaam grappig en draagt sterk bij aan de ironische ondertoon van de film.

"And Punching the Clown" is een aangenaam komisch filmpje, waarin vooral de uitvergrote droogheid van tekst en handeling goed bevalt. Een film waarin "gewone" situaties door overdrijving en door misverstand een hilarische wending nemen en absurdistische trekjes gaan vertonen. Erg geslaagd. Erg grappig.

Lees trouwens hierboven dat het een vervolg is. Dat is een fijne wetenschap. Ik ga mij zeker storten op de voorganger.

Vooral een herhaling van "Punching the Clown", dat is niet erg, maar het voegt niets toe.. Probleem is dat er te veel tijd wordt gegeven aan (leuke, dat wel) gastrollen en dat het niet zo tragikomisch en cynisch is als die 1e film. De film is vooral leuk voor mensen die niet bekend zijn met Phillips en zijn gastacteurs, maar dat ben ik beide wel heel erg.

Kijk vooral ook eens naar Henry's Kitchen , of luister naar zijn cd's of liedjes op Youtube.