Charlotte Wakes (2017)

Heerlijk, die films waarin een nietsvermoedende (liefst sexy) oppas in een huis terecht komt waarin de dingen in eerste instantie wat eigenaardig maar verklaarbaar zijn. Van die films waarin de dingen in tweede instantie creepier en onverklaarbaarder worden en waarin de arme oppas in derde instantie opeens een belangrijke rol speelt in allerhande sinistere gebeurtenissen. Heerlijke films zijn het.

Dit is zo’n film. En helemaal niet zo’n slechte ook. De film neemt je via een solide opbouw waarin je een indruk van de personages krijgt, geleidelijk mee naar de verschillende stadia van verontrusting en creepiness.

Prima opbouw. Goeie personages ook. Om te beginnen de bewoners, die al vanaf de eerste minuut een bijzonder excentrieke indruk maken. De rondgang van de heer des huizes die op Boris Karloff achtige wijze de oppas de regels van het huis uitlegt, is van een grote bevreemdende schoonheid.

Het hoofdpersonage, de (gelukkig! sexy) oppas, doet haar ding vervolgens prima zoals mag worden verwacht van een oppas in een griezelfilm. Ze schrikt. Ze gaat op onderzoek uit en ze neemt ‘s een douche of doet iets anders waarvoor geen kleding is vereist. Ze doet dat perfect.

In de film hangt een goeie sinistere sfeer. Het huis is de basis van die sfeer. Een oud landhuis in the middle of nowhere dat in het bezit is van een antieke inrichting, gesloten deuren, een duistere kelder en tevens een huis waarin krakende en schurende geluiden voor veel nervositeit zorgen.

Voor nog meer creepy sfeer zorgt het demonisch monster dat zich in de schaduwen voortbeweegt en waarvan af en toe een glimp wordt getoond. Prima monster.

Als dan de sexy oppas ook nog eens wordt geplaagd door helse dromen en moeite krijgt om droom en werkelijkheid uit elkaar te houden, is de sfeer van claustrofobie en verdrukking compleet.

Goeie film. Toch deugt niet alles. De film leunt soms teveel op de sinistere sfeer. Zo baden sommige stukken film wel heel erg lang in sombere schemerigheid en spannende verwachting, zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt. Tezamen met het soms stotterende verhaal en het matige acteerwerk van de bijrollen, is dat wel het opvallendste negatieve dingetje aan de film.

Hoe dan ook. Verder een prima film.

Darkness Wakes of Charlotte Wakes of The Sitter heeft me volledig verrast. Ik kan niet ontkennen dat ik het met lage verwachtingen ben gaan bekijken. Maar het blijkt een verdomd fijne horrorfilm te zijn! Ja, het uitgangspunt is niet bijzonder origineel, het is voorspelbaar en je heb het allemaal eerder gezien. Toch is er een reden waarom dit de opzet is voor veel horrorfilms. Het is een effectief scenario en het wordt hier meer dan goed uitgevoerd.

Mr & Mrs Farrow (wat is Richard Kilgour creepy) wonen in Harpsden Wood House en zijn opzoek naar een kattenoppas. Hiervoor zijn ze bereid om £ 200 per dag te betalen aan Charlotte (Aisling Knight) een psychologiestudent. Je raad het al, ook al weet iedereen dit moet je niet doen, doet ze het toch!

Je moet natuurlijk geen A-film verwachten. Echter is dit voor een B-film wel een erg sterke film! Visueel is de film wat onevenwichtig. Er zijn een aantal visueel interessante opnames die behoorlijk mooi zijn. Maar veel leek ook meer op een huis-tuin en keuken-kwaliteit. Het huis is griezelig, de demon met de kap is angstaanjagend genoeg misschien iets te goedkoop maar het is tenminste geen CGI! De sfeer is griezelig en er zijn niet veel effecten en de aanwezige jump-scares waren wel effectief! Omdat seks eveneens een primair thema van de film is, heeft Charlotte een aantal scènes met naakt. Ondanks de gebreken is er meer dan genoeg om van te genieten!