Verónica (2017)

Niet slecht.

Best een aardig, mysterieus gegeven. Met name in de eerste helft letterlijk een psychologische thriller. Twee hoofdrolspeelsters die de duffe (zwart-wit) setting wat kleur proberen te geven door intens te acteren. So far so good..

Maar wat er dan de laatste 20-25 minuten gebeurd is mij echt een raadsel. De waardeloze twist is niet alleen uit de lucht gegrepen, maar mist ook zijn impact totaal. Hierdoor is 't het laatste deel uitzitten, en brandt deze film als een nachtkaars uit.

Jammer, want het eerste gedeelte is best sfeervol. Verwacht overigens geen horror, daar is werkelijk niets van te bekennen.

2,5*

Korte tegenvaller.

Had eigenlijk gehoopt op Paco Plaza's Véronica, maar dit is een andere Véronica. Eentje uit Mexico. Nu komen daar ook sterke genrefilms vandaan, dus toch maar een kans gegeven. En zowaar, absoluut geen tegenvaller.

Strakke zwart-wit fotografie, sterk camerawork (al zijn de statische shots misschien nét niet krachtig genoeg), een uitstekende soundtrack en twee actrices op niveau. De opbouw is minutieus, de finale misschien niet geweldig origineel maar wél effectief.

Zo'n film die lekker rustig begint, de tijd neemt om onder je huid te kruipen en dan een plotse neerwaartse spiraal inzet. Een erg fijn filmpje, duurt ook niet te lang dus je verliest er weinig mee als je deze gewoon een kans geeft. Erg fijne ontdekking, Plaza zal nog z'n best mogen doen om deze te evenaren.

4.0* en een uitgebreide review

Edit: op Netflix te bewonderen momenteel!

Freudiaanse onzin met veel bijbehorende symboliek en hoogdravende dialogen wanneer een mooie rijpe psychotherapeute een wat jongere zeer aantrekkelijke patiënte aanneemt: dat leidt natuurlijk tot erotische spanningen en een belabberde ontknoping om van het softcore gebeuren alsnog een mysterie te maken. Film is in Repulsion zwart/wit geschoten. De binnenhuisarchitect had wel gevoel voor smaak als enig lichtpuntje.

Pretentieuze en weinig onderhoudende film. Wel fraai in beeld gebracht. Acteerwerk is redelijk maar het verhaal is magertjes en de dialogen komen geforceerd over. En de ontknoping, tja.

Klinkt wel oke.

Verónica

Sfeervolle en stijlvolle Mexicaanse film. Zet twee sterke actrices tegenover elkaar en zorg ervoor dat de spanning tussen beide steeds meer oploopt, en je hebt een film die geen moment verslapt en de gehele speelduur zijn ijzingwekkende en erotische spanning blijft houden. Verónica heeft op het laatst ook nog een grote twist en ook al voelde dat wat overbodig, het wordt wel zeer sterk gebracht. Een schitterende cinematografie, een effectieve score en de sfeervolle zwart-wit beelden doen de rest. Met Segura en Ramirez als stralende middelpunten.

Een redelijke film, door twee prima actrices op het doek gebracht...tot een dik uur is alles best te volgen..Maar dan komt de twist waar ik geen touw aan vast kon knopen. Zuid-Amerikaanse films zijn vaak gevuld met mysterie, zo ook deze. Voor de laatste 20 minuten heb je een IQ nodig van minimaal 160...met mijn 125 red ik het niet...Jammer, volgens mij had de film anders kunnen eindigen.Gewoon "KNAL".....uitzoomen met een huilende therapeute....Toch??? Dan had iedereen de film begrepen en werd het geen pretentieus einde...( je moet je bij deze film wel door veel psycho-analytisch geleuter heen werken)

O...morgen kijk ik het laatste stuk nog eens...misschien kan ik er dan chocola van maken...

En nog iets....een recensent schreef eens, dat "aan sommige films niks te begrijpen valt, en je niet moet beginnen aan analyse, oplossingen, verklaringen, uitleggen...Het is niet meer dan het is...Een nieuw soort trend in huidige films.

Een effectief kleurloze thriller die langzaam onder je huid kruipt maar uiteindelijk te tam blijkt om zich daar te grondig nestelen.

De grauwe filters schetsen een mooi spannend doek waar twee vrouwen elkaar langzaam bekogelen met scherpe dialogen en goed getimede stiltes. De chemie en onderhuidse spanning weten de film lange tijd te dragen, echter eenmaal de climax nadert blijkt toch dat de film nét te tam is geweest om de emotie echt uit de tent te lokken, want in plaats van een overdonderd gevoel was er een leegte waarin de schouders langzaam werden opgehaald.

Wat overblijft is de herinnering van de onderhuidse spanning-met-meer-potentie, de effectieve filters, de kadering, en het sounddesign.

Carlos Algara was zo vriendelijk om mij een interview te gunnen. Het resultaat zijn enkele leuke inzichten in het ontstaan van deze film.

Het einde was onzinnig en pretentieus....leg jij maar uit.....Of het was gewoon niet meer of minder dan er getoond werd....Tenslotte moest er een eind aan komen....Dan maar mysterieus, waar je verder niets achter hoeft te zoeken.

O...lees de recensie van Smackitup hierboven....ik blijk dus niet de enige te zijn die geen raad weet met de laatste 20-25 minuten...Heb ik toch een iq van 160.........net als smackitup......smiley.

Of je leest gewoon het interview dat ik twee uur geleden gelinkt heb:

Precies wat een Am. recensent schreef dat je 9 van de 10 keer je een gegeven moet aanvaarden en er verder niks achterzoeken. Je ziet wat je ziet en niks meer..Voor mij is dit een bewijs dat alles is toegestaan, voor een BIG Twist.....maar er aan voorbijgaand, dat logica erg ver zoek is. Een soort deus ex machina....als er maar een einde aan komt hoe bizar, onbegrijpelijk. en onlogisch ook. En de lol is dat er dan hele volksstammen samendrommen om het einde uit te leggen en zogenaamd te begrijpen...De makers zochten naar een zeer BIG TWIST.!!!, en zouden zelf zeggen "LOL, nee natuurlijk klopt er geen barst van. "Mystery man!!!...nothing more". Een zeer bekende regisseur , schreef dat recensenten veel meer uit films halen dan er in zit!! Ook dingen uitleggen en verklaren die er niet in zijn gelegd.

Vooral eens met Boogeyman. De twist is niet eens per se slecht of zo, maar wel érg verwacht en het maakt van deze film uiteindelijk meer een redelijk typisch genrewerkje, daar waar er toch potentieel was voor meer wat mij betreft. Verder wel zeer genietbaar. De twee leads zijn ijzersterk, het gebruik van zwart-wit is aardig (maar ook weer niet héél bijzonder), en het camerawerk zwierig genoeg. Maar vooral de soundtrack maakt indruk. Die seksscene is bijvoorbeeld zo'n heerlijk sfeermoment waarop Algara echt geweldig uitpakt. En zo nog een paar scenes.

Aardig gefilmd, prima geacteerd en een mooie soundtrack. Plot vond ik echter weinig beklijvend en nogal slaap opwekkend. Film duurt ook te lang voor wat het is. Een 75 minuten speelduur was me denkelijk beter bevallen.

Na eerder Verónica uit het zelfde jaar gezien te hebben viel mijn oog ook op deze gelijknamige titel, vreemde keuze eigenlijk om 2 films met precies dezelfde titel in precies dezelfde periode uit te brengen maar ach, zo ontdek je nog eens wat.

Want een ontdekking was het zeker! Een erg sfeervolle filmlocatie in mooi en beklemmend zwart/wit geschoten die duidelijk zijn liefde toont aan oude klassiekers. De scène in de douche bijvoorbeeld was een duidelijke koppeling naar Psycho en paste perfect in het verhaal, het zet je zeker aan het denken van waarom deze koppeling? Is dit een hint?
De 2 actrices zijn daarbij ook nog eens sterk op elkaar ingespeeld en het mysterie blijft door de beklemmende sfeer en het prachtige huis ook zonder moeite boeien.

Ik snap eerdere berichten niet zo en dan vooral die opmerking dat je een hoog IQ nodig zou hebben om de film te kunnen begrijpen, was het niet duidelijk genoeg dan? De film legt zichzelf toch goed uit?
De twist was dan wel een tikkeltje voorspelbaar, alleen had ik dan weer niet verwacht dat de rollen waren omgedraaid.

Verónica is een leuke kleine en sfeervolle verrassing!

4*