David Bowie: The Last Five Years (2017)

Platte documentaire. Er wordt veel tijd gespendeerd aan analyses van de singles en video's van de laatste twee albums; echter zit alles wat er gezegd wordt al meer dan duidelijk in het materiaal zelf waardoor het als een soort basisschoollesje 'begrijpend lezen' aanvoelde. Ik merkte bovendien op dat ik de muziek er plat van ging vinden (en dat is opmerkelijk daar ik het twee van zijn beste albums vind). Daarnaast hoopte ik meer over zijn persoonlijke worsteling te weten te komen en dat bleef achterwege. Ik kan me ook indenken dat Bowie hier zelf niet blij mee zou zijn; platte analyses, stating the obvious en dat allemaal ten kostte van zijn zorgvuldig opgebouwde mystiek.

Meesterlijk. Goeie docu over een genie's laatste 5 jaar. kHeb genoten en een traantje weggepinkt.

Veel van de beelden komen me bekend voor, met name die in de oefenruimte met Zachary Alford, Gail Ann Dorsey en de twee gitaristen, alsmede de fragmenten met Maria Schneider en de band van Donny McCaslin, net zoals ook nu weer Tony Visconti en Earl Slick en Carlos Alomar aan het woord komen – vermoedelijk heb ik die beelden en die mensen in eerdere documentaires over Bowie van deze regisseur gezien, want Whately heeft inmiddels een aardige visuele bibliotheek over Bowie gecreëerd. Maakt verder niet uit, want het verhaal is boeiend genoeg en de muziek op de twee albums waar het hier over gaat blijft sterk. Ook na de zorgvuldig geregisseerde geheimhouding rondom zijn aftakeling en dood blijft Bowie ongrijpbaar, maar zijn muziek staat fier overeind, en deze docu werpt op boeiende wijze licht op het scheppingsproces daarvan, althans voor zover Bowie zelf de details daarvan met zijn medewerkers heeft gedeeld – ergens helemáál zeker van zijn kun je bij Bowie nooit.