Sueño en Otro Idioma (2017)

Gezien de poster en titel, de hoge stemmen en de Ariël award had ik een heel ander soort film verwacht. Dit is erg mainstream en soapy. Kijkt wel lekker weg met mooie beelden en charismatische acteurs, maar dit voelt enorm overschat aan...

Vanaf 17 januari 2019 in de bioscoop (Contact Film)

Behoorlijk voorspelbaar

Je denkt cult je krijgt kut

Een draak.

Vergeet het taalelement, dat is hier niets meer dan een kapstok. Vergeet het magisch realistische element, dat is vooral matig uitgewerkt. Dit is een van clichés en van dik hout zaagt men planken-drama aan elkaar hangende film over het inmiddels aardig uitgekauwde thema van twee oude mannen die al sinds mensenheugenis boos op elkaar zijn, terwijl ze heel veel gemeenschappelijks hebben. Ik ben niet perse tegen melodrama, wel tegen vervelend, lelijk melodrama, daar zit deze film vol mee. Neem daarbij ook de heel erg uitleggerige montage die steeds benadrukt wat je al ziet en de slappe flashbacks en er blijft bar weinig van deze film over. Hier en daar aardig geschoten. Zag her en der zojuist erg positieve recensies. Ik snap daar niks van.

1.5*

Matige film. Martín is een jonge linguïst die naar een afgelegen dorpje in de Mexicaanse wildernis reist om daar een bijna verloren taal, het Zikril, te onderzoeken. Er zijn nog maar drie bewoners in het dorp die deze (verzonnen) taal beheersen, van wie er één kort na zijn aankomst overlijdt. De overige twee spreken sinds een conflict uit hun jeugd niet meer met elkaar. Martín doet er alles aan om de twee oude mannen weer bij elkaar te krijgen ten gunste van zijn onderzoek. Er komen pijnlijke herinneringen uit het verleden naar boven en een geheim dat niemand in het dorp weet.

Grootste minpunt van 'I dream in another language' is dat de film richtingloos overkomt. De synopsis wekt de indruk dat het hier gaat over een magisch-realistische film die wil filosoferen over vragen rondom de betekenis van taal. Dat krijgt eigenlijk nauwelijks aandacht in de film. Het verhaal gaat veeleer over de relatie tussen twee mannen die zich aangetrokken voelen tot elkaar en de Katholieke kerk die er tussenin staat, waardoor één van de twee mannen uit angst nooit heeft willen toegeven aan zijn gevoelens voor de ander en zij daardoor beiden eenzaam door het leven zijn gegaan en ook zo eindigen. Eigenlijk best pijnlijk allemaal. De rest er omheen komt allemaal nogal geforceerd over.

Niet helemaal geslaagd maar ik heb me ook weer niet echt verveeld bij Sueño en Otro Idioma.Het verhaal is best wel interessant en dramatisch al liet de uitwerking wat te wensen over.Het komt allemaal wat te gekunsteld over en het lijkt er een beetje op dat regisseur Ernesto Contreras nooit echt kan bepalen welke richting ie met de film uit wil.

Aan de andere kant is de fotografie erg fraai,is het acteerwerk sterk en vind ik de hele film erg sfeervol overkomen.Dat alles te samen redt Sueño en Otro Idioma nog wel gedeeltelijk maar uiteindelijk bleef ik toch met een wat onbevredigd gevoel achter.

Kleine voldoende.

Twijfel, maar ik rond toch af naar boven

Ik snap de kritiek wel op het vlak van richting, maar was toch grotendeels gefascineerd en de film heeft een behoorlijk aantal fijne scènes. Af en toe dwaalden mijn gedachten toch af, en dat is jammer.

3,3*

Intrigerende film over de verstikkende rivaliteit tussen twee intieme boezemvrienden wanneer een vrouw tussenbeide komt. Het oerwoud zorgt voor een magisch decor. Het levert prachtige beelden op als omlijsting van een boeiend verhaal, dat een beetje doet denken aan de werken van Gabriel García Márquez. Een erg mooie film.

Het is zeker geen slechte film – ik kan zelfs niets bedenken wat de film niet goed doet – maar toch weet hij ook nergens te raken of indruk te maken. Wellicht heeft dat ermee te maken dat uiteindelijk het verhaal te kort schiet: het behelst slechts een haat-liefde-relatie tussen twee mannen waarbij de context van hun uitstervende taal Zikril wellicht op fraaie wijze symbool staat voor hun verleden alsmede hun verbinding in de dood maar welke geschiedenis uiteindelijk toch te weinig boeit.