Trench 11 (2017)

Claustrofobische WWI- film met een paar sterke gore scenes.

Het verhaal over uit de hand gelopen experimenten en de geallieerden die dan gestuurd worden om uit te zoeken wat de Duitsers nu doen in een ondergrondse basis, is bekend terrein. Toch was de uitwerking van deze film niet verkeerd! Zodra ze zich een weg banen in het labyrint van tunnels en bunkers, wordt de film een ​​donkere, spannende en ongelooflijk intrigerende film om naar te kijken. Na een korte inleiding bedoeld om te laten weten dat de Duitse dokter Reiner experimenteert met zeer besmettelijk biologisch wapens, zien we dokter Priest, officier Jennings, drie Amerikaanse soldaten en de Canadese zich begeven naar loopgraaf nummer 11.

Helaas zien we dan ook het eerste schoonheidsfoutje; de Amerikaanse soldaten worden uitgebeeld als zuipende, drugsgebruikende testosteron-bommen. Eenmaal aangekomen kan de pret beginnen en die was zeer goed! De tunnels waar elk moment de slachtoffers van de gruwelijke experimenten te voor verschijn kunnen springen, creëerde fijne spanning. De aandacht voor de aankleding van kostuums, vertrekken en andere attributen uit WWI waren zeer verzorgt.

En dan het horror-aspect van de film, die was fantastisch! Nu heeft regisseur Leo Scherman voor zijn stage een tijdje doorgebracht met David Cronenberg en dit is duidelijk te zien aan de gave effecten (body horror). Het is dan ook jammer dat er niet meer dan drie te vinden waren in de film. Er gebeurd verder genoeg in de film om genoeg spanning en plezier te beleven maar een beetje meer gore was niet verkeerd geweest! Het acteerwerk was verder degelijk. Waarbij Dr. Reiner (Robert Stadlober), Pruisische officier Muller (Shaun Benson) maar vooral de Canadese tunnelgraver Berton (Rossif Sutherland inderdaad de zoon van Donald) opvallen. Bijzonder was het om te horen dat de Duitsers hun taal spraken. Zoals ook de Franse love interest Veronique. Ja, zelfs daar was er oog voor details!

Ik kan niet anders zeggen dan dat "Trench 11" je zeker een bevredigende en verontrustende tijd bezorgt. Verpakt met goede (maar iets te weinig) gore en atmosfeer. Er zijn wat gebreken maar over het algemeen is het prima kijkvoer en je kan het erger treffen.

Best een vermakelijke film.

Verwacht geen enorme special effects of de een of andere blockbuster, maar gewoon een vermkaleijke film die lekker wegkijkt!

The air is moving.

Fritz left a door open somewhere.

Wisten de makers van “Trench 11” dat de film “Overlord” dit najaar op het filmpubliek wordt losgelaten? Dachten ze filmstudio “The Asylum” voor te zijn en een low-budget horror af te leveren waarin Amerikaanse en Engelse soldaten te maken krijgen met Duitse zombies? Grootste verschil met “Overlord” is de keuze van wereldoorlog. “Overlord” gaat over de lotgevallen van Amerikanen na D-day in de 2de wereldoorlog, terwijl “Trench 11” zich situeert tijdens de 1ste wereldoorlog. Dus geen Nazi Duitsland. En een ander verschil toont zich in het beeldmateriaal. Kijk maar eens naar de trailer van “Overlord” en je zal probleemloos merken dat er budgettair wel een verschil is op de afdeling “Speciale Effecten” en “Computer Graphics”. Filmproducent “Carousel Pictures” lijkt me niet over een CGI afdeling te beschikken. En qua speciale effecten is het ook niet al high-tech wat de klok slaat. Het blijft beperkt tot wat grime en stop-motion technieken.

In strikte zin gaat het hier niet echt over zombies. Je kan eerder spreken over uit de hand gelopen chemische experimenten. Zo’n beetje als hetgeen gebeurde in “Attack of the Lederhosen Zombies” waar een chemisch product voor kunstmatige sneeuw de oorzaak was van al de ellende. Hetgeen Lt. Berton (Rossif “zoon van Donald” Sutherland) en het groepje Amerikaanse soldaten en Engelse officiers tegenkomt in de ondergrondse tunnels van een reusachtige Duitse bunker in de bossen van Argonne, zijn geïnfecteerde proefkonijnen. Proefpersonen waarop men medische experimenten uitvoerde waarna ze veranderden in nietsontziende woestelingen wiens lichaam volgepropt zit met wriemelende spaghetti. Een soort parasiet die de frontale kwab van de menselijke hersenen infecteert, waardoor het slachtoffer zijn persoonlijkheid verliest en niet meer het verschil tussen goed en kwaad kent. Het resultaat is enkele bloederige confrontaties en ietwat heerlijk goor gespetter.

Misschien zien de bloederige scenes er een beetje goedkoop en ouderwets uit (ook al hou ik wel eens van een uit elkaar spattende schedel), toch slaagde men erin een dreigende sfeer te creëren. De locatie is één gegeven dat hiervoor zorgt natuurlijk. Ondergrondse tunnels zijn natuurlijk geschikt om te zorgen voor duistere, claustrofobische beelden. Een griezelig doolhof van gangen waar je om elke hoek weer een krankzinnige mutatie kan tegenkomen. Spanning is dus wel degelijk aanwezig. En humor is ook op bepaalde momenten aanwezig. Ook al denk ik dat dit niet met opzet is gedaan. Zoals bijvoorbeeld deze conversatie :

How do I know I’m not infected?

What are the symptoms?

Begins with fever. You become increasingly violent.

How do you feel?

I feel like blowing up something.

That is a symptom

Spijtig genoeg zijn de personages een beetje clichématig. Zo heb je weer een betweterige, autoritaire overste (Ted Atherton) die geen tegenspraak duldt en telkens weer met smoesjes afkomt of dreigende taal uitspreekt als hij zijn gezag wil laten gelden. Ze worden begeleidt door een trio doorgewinterde Amerikaanse soldaten die stijf staan van de adrenaline. Terwijl de Engelse officieren een authentiek Engelse theepot bovenhalen, snuiven deze heren een lijntje coke (of iets gelijkaardigs) om onverschrokken en alerter het strijdtoneel te betreden. Kleurrijkste en atypische figuur hierbij is Sgt. Pronger (Jeff Strome). Die gelaatsuitdrukking laat bij momenten zien hoe geschift deze oorlog hem wel heeft gemaakt. En dan heb je de Duitse sadistische onheilsofficier Reiner (Robert Stadlober) die een fervente aanhanger is van chemische oorlogsvoering. Een beetje vergelijkbaar met Dr. Maru uit “Wonder woman” of Red Skull waartegen Captain America het opnam. Maar dan minder machiavellistisch.

“Trench 11” zal geen instant klassieker worden in horror Land. Maar je kan er wel veel positiefs over zeggen. Toegegeven, sommige van de acteurs zijn niet bepaald overweldigend. En bij momenten zitten er onnozelheden en onwaarschijnlijkheden tussen (maar dat heb je bij elke horror wel eens). Zo vond ik de uitspraak van Capt. Cooper (Luke Humprey) over het inschakelen van het hele Amerikaanse leger (“Whatever Jennings is doing down here is important enough to secure the full cooperation of the American army. How else could he get a whole division down her?”) toch een beetje raar klinken. Ik veronderstel dat een divisie uit het Amerikaans leger toch uit meer dan drie soldaten bestaat. Maar ondanks deze minpunten, vond ik deze oorlogs/horrorfilm wel behoorlijk geslaagd.

3*

Een horrorfilm over Duitsers die tijdens de eerste wereldoorlog duistere experimenten uitvoeren hebben we al vaker gezien. Toch doet Trench 11 een verdienstelijke poging met dit concept en wordt er een verrassend kwalitatieve film afgeleverd. Verwacht zeker geen hoogstaand stukje film met diepere betekenissen of verrassende plottwists maar eerder anderhalf uur prima vermaak.

De gore zit best goed met enkele ranzige scènes die perfect worden uitgevoerd. De uiteindelijke dreiging binnenin het Duitse kamp valt best teleurstellend te noemen want er wordt niet echt heel veel mee gedaan. Ik dacht eerder dat het een Descent-achtige vertoning ging zijn dus ik kwam van een koude kermis thuis. Toch blijft het allemaal interessant en heb ik me zeker niet verveeld.

Misschien een paar verrassingen te kort en een te eendimensionale slechterik maar het sterke acteerwerk en goeie gore maken dat wel goed.

3*

Niet zo bijzonder dit. Leuk om een horror film te zien uit spelend in de eerste wereldoorlog, jammer dat dit gewoon simpelweg bijna geen horrorfilm is. Er gebeurt heel weinig hoor, de "zombies" of beter gezegd: gemuteerde soldaten zijn erg leuk bedacht, zeker met die parasiet, heel fijn idee. Jammer dat de uitwerking nou wel gewoon matig is. Had echt wel wat meer pit in mogen zitten, want dit was het telkens net niet.

Tja, en voor de rest: een b-film, dus je krijgt ook alles B. Acteerwerk is wel matigjes, het verhaal is flinterdun, maar wel een erg leuk bedacht concept, die moet ik dan ook wel toegeven. Maar dit was hem voor mij gewoon niet echt, had er wel een stuk meer van verwacht in ieder geval!