Lady in White (1988)

Bijzondere film, maar wil een beetje van alles zijn. Wel knap hoe goed ze op momenten drama met fantasy weten af te wisselen, maar vooral dat laatste weet vaak niet helemaal goed te werken. De slechte effecten zijn daar de voornaamste schuldige van. Toch is Lady in White een aparte filmervaring die door fantasyliefhebbers gezien mag worden.

3*

Best eens met dutchtuga. Komedie, thriller, spookfilm. Raakt aan heel wat genres en dat geeft toch een wat verwarrend resultaat zonder dat het daarom een benedenmaats wordt. De regie is smetteloos : mooie decors, goed camerawerk en ja, ook degelijke special effects.

Is gericht op een jonger publiek; het wordt nergens te afschrikwekkend hoewel er toch een aantal intensere momenten zijn. Ik vond het zelf een vreemde en weinig betekenende wending om die zwarte conciërge te laten vermoorden pas nadat hij vrijgelaten wordt . Waarvoor was dat nodig? Ik zou zeggen : een halloweenfilm voor de hele familie. En bij iedereen zal Bing Crosby' deuntje Did you ever see a dream walking? blijven hangen.

Dat deze film moeilijk is te categoriseren is één van de verdiensten van deze geslaagde combinatie van nostalgie, komedie, mysterie en horror. In deze zeer fraai vormgegeven film speelt Lukas Haas de rol van de 10-jarige Frankie Scarlotti, die anno 1963 niet alleen de dood van zijn moeder moet verwerken, maar ook een andere traumatische ervaring die mogelijk in verband staat met een moord op een meisje dat regelmatig in zijn dromen (of zijn het geestesverschijningen?) voorkomt.

Frank LaLoggia schreef zowel het scenario als de muziek, produceerde, regisseerde en speelde de rol van de volwassen Frankie - de film is feitelijk één grote flashback - in een duidelijke 'labour of love'. Met hulp van cameraman Russell Carpenter weet LaLoggia het gevoel dat je als kijker bij scènes hebt te beïnvloeden. Daarbij zijn het de droomscènes/spookscènes die het meest indruk maken, niet ondanks maar juist omdat ze - naar huidige maatsteven - niet technisch volmaakt zijn. Het belangrijkste is dat hij ondanks wisselingen in stijl toch een samenhangende film heeft weten te maken, daarbij vooral geholpen door een ijzersterke vertolking van de toen 11-jarige Haas. Niet alle vertolkingen zijn even sterk, vooral niet van de andere kinderen, maar dat is zeker geen reden om deze film aan je voorbij te laten gaan.

Goeie film waarin een jongetje door twee andere jongens wordt opgesloten in de hal van school. Een mooi, fantasievol verhaal waarbij het verloop zich vooral tijdens de eerste helft niet gemakkelijk laat voorspellen. Sfeervol, zowel op een nostalgische als spannende manier. Mooi camerawerk en de jonge Lukas Haas doet het prima. Vraag me af waarom regisseur Frank LaLoggia geen films meer heeft gemaakt na deze.

Regisseur Frank LaLoggia gaat ambitieus te werk om zijn fantasierijke mysteriefilm in te kleuren en tapt daarbij een beetje uit alle mogelijke genres, maar neemt zeker in de tweede helft iets te veel hooi op zijn vork. Lady in White is namelijk het meest stabiel gedurende de eerste 45 minuten, waarin een enthousiaste Lukas Haas profijt kent van een volle inhoud en een aardige sfeerzetting. Daarna springen we verder in de tijd en probeert LaLoggia steeds vaker de computereffecten te benutten, helaas komen die behoorlijk gedateerd en matig voor de dag. De inhoud wordt ook wat taaier en de uitgesponnen speelduur begint zijn kracht te verliezen, wat uiteindelijk bij een sensatieloze finale uitkomt. Het acteerwerk is over de grote lijn goed en de makers proberen daadwerkelijk iets te vertellen, maar het eindresultaat komt toch wisselvallig voor de dag.