Ja, Dat Was Høken, 40 Jaar Normaal (2015)

1.040.000 tv-kijkers

Een intiem portret van een band in zijn laatste dagen, met de oorspronkelijke bezetting wordt terug gekeken op het 40 jaar bestaan van deze band, en wordt met archiefbeelden, anekdotes en muziek duidelijk gemaakt wat deze band betekent voor het platteland en dan met name de Achterhoek. Het meest ontroerende van de film, maar tevens ook verschrikkelijk om te zien, is hoe de terminaal zieke drummer Jan Manschot voor de laatste keer bij Normaal optreed, ook is er op zijn begrafenis gefilmd, wat deze film heel bijzonder maakt. Frank Wiering heeft zeer integer en indrukwekkend gefilmd, En deze film is stukken beter dan "Ik kom altied weer terug" de film over Normaal die eerder verscheen. Een heel klein minpuntje vind ik dat vooral over de beginperiode en over de eindperiode van de band gaat, en dat tussenliggende periode wat onderbelicht is. Toch 5 sterren!

Een prachtige documentaire. Totaal niet mijn stijl van muziek maar de manier waarop deze documentaire is gemaakt is formidabel. Ik sluit me aan bij de woorden van Ilona (hieronder).

Idem hier. Heb helemaal niks met Normaal of haar muziek maar dit is een prima docu.

We gaan in op de laatste twee jaar Normaal...dat is even schrikken, maar geruststelling we gaan voornamelijk in de Oerend Harde oerbezetting, dus Jolink, Jolij, Manschot, Terhorst.

Wat onbekende archiefbeelden uit de begintijd, de bezetting die samen nog wat oude nummertjes speelt en dan weten we dat Brekken Jan schampschot inmiddels dodelijk ziek is, we zien nog even zijn laatste optreden en ook zijn begrafenis ... Jan houdt als een echte Achterhoeker de moed erin "Naar omstandigheden geet het goed".

Jolink verteld ook nog eerlijk dat hij destijds Jolij eruit gesodemieterd heeft omdat die als enige weerwoord gaf aan hem...geen schoonheidsprijs geeft ie ook eerlijk toe.

Van ruige boerenband naar caranavalshits naar blues en theater er valt uit de hele Normaal-discografie een prima collectie samen te stellen, maar een ultiem album zat er nooit in, toch altijd blij dat ze er waren en dat is na dit jaar voorbij.

Dan gaan we toch nog net iets te lang door en komen we in het vaarwater van "Ik Kom Altied Weer Terug" inmiddels ook al weer 14 jaar geleden en er is nog niet veel veranderd al zaten we toen met Jolink die wou stoppen, maar een band die door wilde gaan en misschien wel moest dankzij allerlei haaien die er iedere keer met het pensioengeld vandoor gingen.

40 jaar normaal het was mooi, alleen vragen we ons af wat er geworden is van Hendrik Haverkamp.

Wendyvortex. Normaal stopt na deze veldtocht met toeren. In 2016 doen ze niets. Wat daarna gebeurt is nog onzeker, dat hang met name van de gezondheid van Bennie Jolink af. Normaal en hun management houden alle opties open. Wel zeker is dat Jolink in ieder geval doorgaat met zijn hobbybandje "De Pensionado`s"

Gisteren herzien,

Wat is dit toch een geweldige docu! Als fan van Normaal is deze docu ook echt interessant.

De regisseur weet een perfecte combinatie te vinden tussen het begin en het einde van zowel de band ald de bandleden zelf.

Wat ik het allermooiste vond is dat Frank Wiering de band echt netjes in beeld brengt. Niet te hard en niet te soft, dit blijkt ongekend lastig te zijn gezien het de NPO nog nooit gelukt is om een mooie samenvatting te maken van de Zwarte Cross (die kampen met precies hetzelfde imago maar weten, net als Normaal, een gouden formule te ontwikkelen).

Ik vond hem indrukwekkend!

Vooral dat enorme podium en die sfeer er om heen was zeer indrukwekkend zelfs..

de spanning en de persoonlijke kijk vanuit de band en het publiek is heel mooi weergegeven.

en met Bennie Jolink als duidelijke leider.

Petje af..

Mooi gemaakt. Alleen iets te weinig over de "middentijd".

In 2015 sloot de legendarische Achterhoekse boerenrockband Normaal te stoppen met optreden. Regisseur Frank Wiering volgde de veteranen in de laatste jaren van het bestaan van de band en richt zich vooral op de explosieve opkomst van Normaal. Daarvoor bracht hij de eerste gitarist Ferdi Joly en de ernstig zieke Jan Manschot samen met bassist Willem Terhorst samen in de studio van Bennie Jolink. Daar spreken ze openhartig over hun roemruchte beginjaren en genieten ze zichtbaar tijdens het spelen van klassiekers als ‘Drieterie-je Blues’, ‘Hummelo’ en ‘Ik Wil Normaler Zijn’, dat een diepe emotionele lading krijgt omdat Jan Manschot, die het liedje schreef, duidelijk niet lang meer te leven had. Manschots officiële afscheid als drummer schetst de bijzondere band tussen de bandleden onderling en die met de fans. Een waardig portret van een revolutionaire band en een melancholische bespiegeling op ouder worden en de dood.