Je Vous Salue, Marie (1985)

Niet erg veel heb ik hier van begrepen. Johan Leysen heeft er een tamelijk grote bijrol in en de film veroorzaakte destijds (1985) nog opschudding omdat er de draak zou worden gestoken met de maagdelijke geboorte van Jezus (de vriend van deze Mary heet ook Jozef). Er komen aan het eind nogal wat verwijzingen naar dit overbekende verhaal in voor. Het eerste stuk vond ik heel aardig over de jeugdjaren van deze Mary waarin ze een hyperintelligent kind speelt dat van Mahler en Chopin houdt en van Baudelaire. Maar er ontging me veel.

Het eerste stuk (26 min.) is niet van JLG, maar is een kort filmpje (Le Livre de Marie) van Miéville. Gelukkig maar!

Zijn er meerdere versies van dit stukje film? Deze scènes in het Italiaans zijn toch een beetje anders dan de Franse versie van Je Vous Salue, Marie.

YouTube

Je vous salue, Marie - Jean-Luc Godard (1985) Part. II - YouTube

YouTube

Veel mensen beweren dat dit een antichristelijk werk is. Volgens mij is Je Vous Salue, Marie niet antichristelijk. Theologische en filosofische vraagstukken worden hier uiteengezet. Godard is in dit meesterwerk op zoek naar “prima causa”. Hij begint hier bij de oorsprong (zonder beeldvorming) en onderzoekt vanuit zijn perspectief onze (menselijke) verhouding met de godheid. En hoe onze visie over de godheid wordt beïnvloed door externe factoren (egoïsme, seksualiteit etc.) en niet intern vanuit onze ziel.

Dit is Godard’s beste en mooiste film van zijn posmodern (voor velen intellectueel ontoegankelijk) tijdperk waar ik zo veel van houd!

***** / *****

Het geluid hier (muziek van o.a. Antonín Dvorák en J. S. Bach) is nog mooier dan beelden. Dit is een audiovisueel meesterwerk en geen enkel medium kan dit nog ovetreffen. Hier zijn de stills die ik uit Je Vous Salue, Marie heb gehaald.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18 en 19.

Wanneer zulke beelden worden vergezeld met klassieke romantische klanken (muziek), dan is voor mij de hemel nabij.

Ave Maria vind ik het mooiste compositiestuk in Je Vous Salue, Marie. In de verlichtingsperiode ten tijde van Montesquieu gecomponeerd. Veel rustgevender dan bijv. Matthäus Passion en Air, ook van Bach.

Voor mensen die na Pickpocket meer willen, is Je Vous Salue, Marie zwaar aan te raden. Met dit meesterwerk heeft Godard Pickpocket en de cinema van zijn leermeester, Bresson, volledig ontcijferd en vervolgens er iets beters van gemaakt. Een niveau (het stadium), zelfs een paar niveaus hoger, zal ik maar zeggen. Eigenlijk is dit een soort van geëvolueerde versie van Pickpocket. Ook hier is er sprake van de voice-over; waarschijnlijk passages uit het dagboek van Marie. De beeldcompositie van beide films komen heel erg overeen. En er zijn ook meer verwijzingen naar Pickpocket. Zo zegt Joseph tegen het einde: "oh, Mary, what a strange road... ...I had to take to reach you." In Pickpocket zegt Michel bijna hetzelfde: "Oh Jeanne, in order to reach you... ...what a strange way I had to take."

Maar wat maakt deze film beter? De structuur in dit meesterwerk is toch wel wat gecompliceerder, de fotografie (nog steeds ongeëvenaard) is een niveau hoger en natuurlijk de 'hypermontage' van GODard.

Ik vind het schande dat de beste film van Godard volledig wordt genegeerd. En dat alleen maar omdat hij een kritische houding durft aan te nemen inzake het Christendom en het geloof in het algemeen!

Hier wordt hij in ieder geval niet genegeerd en komt hij binnenkort aan de beurt

Heb jij Pickpocket gezien. Als dat niet zo is, zou ik deze 2 film achter elkaar zien. Zo’n kans krijg je maar 1 keer in je leven.

Heb ik gezien ja, en moet bekennen geen groot Bresson liefhebber te zijn (alhoewel ik Journal d'un Curé de Campagne bijna geniaal vind). Maar wellicht kijk ik ze als double bill.

Als je nog steeds weet hoe Pickpocket gaat, denk ik niet dat het nodig (en vestandig) is om beide films in 1 keer te zien.

GODard was minstens 3 jaar bezig met dit project. En dat terwijl hij in zijn beginjaren in 1 jaar 3 a 4 films produceerde. Hij was toen net 50 jaar oud, dus energiek genoeg voor meerdere films. Maar hij focuste zich helemaal op dit project. En dat kun je echt merken. Dit is zijn beste film, extreem gedetailleerd...

Ik vind dat ik hier niet genoeg over mijn lievelingsfilm heb geschreven.

Dit is eigenlijk een 'coming-of-age' film. Dit meesterwerkje gaat over 2 jonge vrouwen die worstelen met hun seksualiteit en geloof. GODard laat hier twee verhalen parallel lopen. Het ene verhaal gaat over Marie en het andere verhaal gaat over een jonge vrouw (zonder naam) die een seksuele relatie heeft met haar docent.

Dit is een minimalistisch, abstract, cryptisch en efficiënt meesterwerk. Elk plaatje, elke foto, elke shot, elk woord is hier weloverwogen en heeft een betekenis. Personen die Godards postmoderne films niet gewend zijn, zullen deze film ervaren als: verwarrend en afstandelijk, met veel plot holes...

Dit is een nog nooit overtroffen audiovisueel meesterwerk over de worsteling van twee jonge vrouwen met hun seksualiteit en geloof.

Woorden schieten te kort om mijn liefde voor dit Meesterwerk uit te drukken . Je Vous Salue, Marie is ( met Public Enemies ) mijn lievelingsfilm . Verder denk ik niet dat er ooit nog een betere film zal verschijnen ...

Voelt als onmogelijk om Je Vous Salue, Marie na één kijkbeurt te doorgronden. Wat is dit een gecompliceerde, poëtische en daardoor onnavolgbare film. Prachtige cinematografie (die close-ups), en met een schitterende Myriem als Maria. Laten bezinken en nog eens zien, lijkt me!

hoewel de scores niet een meesterwerk doen vermoeden, ben ik toch ook wel heel nieuwsgierig naar deze! eerst Pickpocket maar eens zien dan...?

Overeenkomsten tussen deze en Pickpocket zijn me niet opgevallen. Kan zelfs niks meer herinneren van het verhaal van Je Vous Salue, Marie, behalve dat het intrigeerde. Wat wel is blijven hangen zijn de mooie plaatjes, die zitten er genoeg in

De vergelijking met Pickpocket lijkt me van vrij ver weg komen. Zelf heb ik de film in ieder geval niet vanuit die context gezien!

Verder denk ik dat hier absoluut een meesterwerk in schuil gaat. Godard gaat hier alleen zo ver in zijn (geluids)montage en zijn teksten, dat ik vrij veel moeite had met het filteren van informatie, en dus vaak de draad bijna kwijtraakte. Maar dat is volgens mij de Godard van na de jaren 80 (?), en van wat ik ervan gezien heb liggen die films me enorm goed.

De beste Sovjetfilm allertijden en dat terwijl Je Vous Salue, Marie (1985) niet eens in de Sovjetunie gemaakt is !

Je Vous Salue, Marie (1985) staat bij mij vooral bekend als een " urban " Dovzhenko . Omdat de films van Dovzhenko dikwijls gesitueerd zijn op het platteland buiten een grote stad . Er zijn echter oneindig veel parallellen te trekken tussen GODard en Dovzhenko vooral op het gebied van hypermontage .

Je Vous Salue, Marie (1985) is net iets humanistischer van toon , ook al vertoont dit meesterwerk net als het werk van Dovzhenko totalitaire en dictatoriale trekjes . Het individu is altijd ondergeschikt aan de vastgelegde normen & waarden van buiten af , opgesteld door een kleine ( Marxistische ) elite . Maar aan de andere kant moet je wel een strijd voeren tegen de wil van het volk ( tegen het fascistische populisme - volgens mij is dat een beetje dubbelop want het populisme is sowieso fascistisch van aard - ) en de kapitalistische gevestigde orde ( establishment ) !

Van een ideologie kom je heel erg moeilijk af en wat betreft GODard : eenmaal een Marxist , altijd een Marxist . Of nog radicaler ; een Maoist !

Een grandioos meesterwerk! De beste van Godard die ik tot nu toe gezien heb! Heb hem boven Le Mépris en Week End staan. Eindelijk een film die eerder poëzie dan proza is! Zoals het hoort. Vooral de laatste 25 minuten zijn adembenemend mooi, maar ook op het begin zitten een aantal fantastische scènes. Helaas vereist het middenstuk af en toe wat geduld, maar vanaf de 50ste minuut worden alle twijfels over deze film weer weggeblazen! De cinematografie, de belichting, de prachtige muziek, maar vooral de editing zijn in het eindstuk van een sublieme kwaliteit. De symbolische overeenkomsten die Godard bijvoorbeeld schetst tussen lampen en hemellichamen geeft een prachtig verstilde sfeer mee aan alledaagse scènes zoals een basketbalwedstrijd. Het vrouwelijk naakt is nog nooit zo subtiel in beeld gebracht! Ik vind het buitengewoon indrukwekkend hoe Godard, gezien zijn Marxistische/Maostische overtuigingen, zo'n wonderschoon portret van een religieus thema heeft kunnen maken. Het is alsof Godard het spirituele in zijn film tegelijkertijd bevestigt en ontkent: is het een soort negatieve theologie (door ontkenning dichter bij het spirituele komen)? Of toch gewoon (ironisch) atheïsme (denk aan Maria's pijpklare open mond op het eind)? Of misschien juist agnosticisme? Het is me nog altijd niet duidelijk, maar deze vragen blijven zich opdringen. Waarschijnlijk is het Godard's bedoeling geweest om dit in het midden te laten: een juiste keuze wat mij betreft.

Ik ben het hier roerend mee eens! Een schande inderdaad. Godard was z'n tijd gewoon ver vooruit met deze film.

Deze film van Godard moet het voor mij helemaal hebben van het audiovisuele. Prachtig camerawerk en vooral buitengewoon mooie muziek van Bach en Dvorak. Met het verhaal kan ik niet zo veel. Een beetje vaag allemaal. Wel een mooie vrouw die Myriem Roussel (Marie).

Of Godard toen in 1985 die Marxistische- en vooral Maoistische overtuigingen nog steeds had kan ik mij moeilijk voorstellen, gezien de verschrikkingen die het Maoisme in China en vooral Cambodja heeft aangericht. Misschien is deze film toch weer enigszins een verzoening van Godard met het christendom, waar de westerse cultuur toch direct mee verbonden is. Zeker weten doe ik het niet. Godard laat zich daar niet over uit.

3,5*

Wat die Maostische overtuigingen betreft denk ik dat je wel gelijk hebt. Wat betreft het Marxisme weet ik het niet, maar een meer gematigde socialistische visie is ook in zijn latere werk nog wel te vinden en zijn anti-Amerikanisme is altijd radicaal gebleven. Al zou het zou natuurlijk best kunnen dat zijn vertrouwen in het politieke op het moment van Je Vous Salue, Marie heel laag is geweest en dat hij daarom zijn toevlucht heeft gezocht in een religieuze thematiek. In de film zelf zit in ieder geval de volgende quote die in dat opzicht opvallend is: "I think politics today... must be the voice of horror."

Als dit meesterwerk je goed bevallen is , dan denk ik dat je ook Nouvelle vague (1990) fantastisch zult vinden . Er zijn veel raakvlakken tussen 'Je vous salue, Marie' (1985) en Nouvelle vague (1990) . Ook in Nouvelle vague (1990) worden theologische en filosofische thema’s op een zeer kritische wijze de proef gesteld , al is Nouvelle vague (1990) veel complexer en ritmischer in elkaar gemonteerd en de film is ook stukken surrealistischer , maar ook minder abstract en minimalistisch dan 'Je vous salue, Marie' (1985) .

Nouvelle vague (1990) is surrealistisch niet omdat JLG een surrealistische film wilde maken , à la Alain Resnais , Tio Franco of zelfs Federico Fellini en David Lynch . Het surrealisme in Nouvelle vague (1990) is niet overbodig , het heeft weldegelijk een narratieve functie een draagt iets bij en voegt een nieuwe dimensie toe aan het verhaal ( / de inhoud ) . Dus meer in de richting van Luis Buñuel .

'Je vous salue, Marie' (1985) en Nouvelle vague (1990) zijn nog altijd ( 25 - 30 jaar na dato ) twee ongeëvenaarde audiovisuele meesterwerken en misschien alleen To the Wonder (2012) van Terrence Malick doet niet onder voor deze twee beste films van GODard !

Bedankt voor deze tip! Ik zal Nouvelle vague binnenkort eens bekijken, ik ben zeer benieuwd.

Uit welk jaar is Nouvelle Vague nou ook alweer, xgogax?

Nieuwe trailers : 'Je vous salue, Marie' (1985) en 'Je vous salue, Marie' (1985) .

O, o, o, Godard...

Een film beginnen met de woorden (Engelse ondertiteling) ‘Out of my mouth is shit’, en eindigen met een beeld van een wijd geopende, met felrood gestifte lippen omrande mond, een zwart... gat waarin de camera zowat verdwijnt...

En daartussen de strijd tussen lichaam en ziel, de overval van de ziel op het lichaam, de tegenstelling tussen de ‘grijpende’ en ‘ziende’ blik. Het heilige en het profane, zijn weerklank vindend in een verbluffende soundtrack waarop in een razend ritme fragmenten van ‘hemelse’ muziek afgewisseld worden met zeer ‘aardse’ geluiden.

Controversieel? ‘Alleen’ in de zin dat de definiëring van de mens als samenstelling van ‘lichaam’ én ‘ziel’ dat sowieso al is. Voor de respectievelijke ‘liefhebbers’ van één der polen in die tegenstelling zal de film in gelijke mate een ‘schandaal’ kunnen zijn... meer films van Godard kun je zien als een wankel evenwicht tussen ‘cynisme’ en ‘kynisme’... God Art? Dog Art...

Is het een tegenstelling? In Je vous salue Marie is het ‘bezielde’ lichaam... begerenswaardig, en het lichaam zónder ziel afstotelijk en walgingwekkend. Of een eenheid der tegenstellingen? Het lichaam als ‘broeder ezel’ (Franciscus van Assisi), en het heilige ezeltje Balthasar (Bresson)...

Waar Nana (Vivre Sa Vie) en Charlotte (Une Femme Mariée) nog ‘zielen’ gevangen in een lichaam waren, is Marie een lichaam, gevangen in een ziel. Of, zoals zij zegt: de ziel is een lichaam.

Genoemde eerste woorden van de film kun je associëren met het bijbelwoord ‘Niet wat de mond in gaat maakt een mens onrein, maar wat de mond uit komt, dát maakt een mens onrein’. Wat mij betreft óók te vertalen als: niet wat het oog ziet is ‘onrein’, maar het oordeel van de ‘kijker’ daarover... Honi soit qui mal y pense...

Laat ik er daarom maar over ophouden; soms denk ik dingen te ‘zien’, en soms begrijp ik er geen... hol van.

Godard, o, o, O.....

Meerdere grote componisten hebben het Ave Maria in een muzikale vorm gegoten, maar volgens mij is Godard de eerste en enige regisseur die een filmische versie heeft gemaakt. Je Vous Salue, Marie is niets minder dan een moderne bijbelvertelling, met Marie als moeder Gods tegen wil en dank en Joseph als zogezegd bedrogen partner; de onbevlekte ontvangenis is hem te snel af geweest.

Godard wikkelt er qua duiding bepaald geen doekjes om (ook de engel Gabriel figureert in de vertelling, daarnaast doopt het kindeke z'n speelvriendjes om in Peter en James), hoewel er mijns inziens onnodige zijverhaaltjes zijn rond twee vriendinnen uit de groep rond Marie (waaronder een piepjonge en roodwangige Juliette Binoche). Het ingewikkelde van de film zit hem echter vooral in de vele citaten en het reeds door Ferdydurke aangehaalde thema van het dualisme tussen ziel en lichaam. Hoewel Mary als personage intrigeert en ontroert, vind ik de film eromheen verder wat te rommelig en fragmentarisch om er een meesterwerk in te zien. Godard stipt wel interessante zaken aan maar heeft niet de focus die hij weet te leggen in z'n jaren '60 films. Hij wil te veel. Een goed voorbeeld daarvan is de overladen soundtrack, waarbij het er bijna op lijkt dat hij de zaterdag voor de eindmontage een "Best of Bach" dubbelaar ergens uit een voordeelbak heeft gevist. Wel moet ik de users voor mij bijtreden over de cameravoering; op dat gebied behoort Je vous salue, Marie tot het beste van wat ik tot nog toe heb gezien van Godard. Maar dat én een ge(s)laagd hoofdpersonage zijn wat mij betreft niet genoeg om dit onder de grote werken van JLG te scharen.

(Overigens: in de versie die ik zag was Le livre de Marie (hier ook op de poster afgebeeld) voor de eigenlijke film gemonteerd. Deze kortfilm is minstens zo intrigerend dankzij opnieuw het personage Marie, maar dan als kind. Volgens mij wordt er een relatie gelegd tussen de vader van Marie en de mannelijke hoofdpersoon uit Le mepris (Paul). Enkele beelden doen zeker niet onder voor Je vous salue, Marie.)

Je hebt er geen gras over laten groeien, eRCee.

Helder verhaal weer, waar ik het niet helemaal mee eens ben. Maar dat komt vaker voor

Zo zou ik Eva (de 'moeder van alle levenden', potverdrie) geen 'onnodig zijverhaaltje' noemen... en de tamelijk zielloze Juliette heeft ook zo haar functie, denk ik.

De film van Anne-Marie Miéville is inderdaad zeer boeiend. De relatie met Le Mépris is mij ontgaan; zijn daar concrete verwijzingen naar, of is het je eigen associatie?

Marie kijkt een stukje van Le mepris op televisie, te weten de appartement-scene waarin Camille haar liefde aan Paul opzegt. De vader uit de kortfilm heet ook Paul, wordt als ik me niet vergis vlak na deze scene zo aangesproken door z'n vrouw en wat er met zijn huwelijk gebeurt weet je zelf.