A Free Soul (1931)

Deze film was een enorm groot succes in 1931.Wie de film nu ziet,zal hem nogal ouderwets vinden.Norma Shearer is zoals altijd zeer de moeite waard.

Deze film na 5 jaar weer gezien.

In 1931 brak deze film alle bezoekersrecords en won Lionel Barrymore de oscar voor de beste mannelijke hoofdrol.

De film is ook een van de bekendste pre-code films en dat is te merken.

Shearer verleidt gangster Gable en er wordt niet veel aan de verbeelding overgelaten.

Anno 2012 is het allemaal nogal tam,maar ik kan me voorstellen dat in deze film in 1931 zeer "gewaagd" werd gevonden.

Clark Gable brak in 1931 met deze film door en werd een sexsymbool voor vele vrouwen.

De scene's waarin shearer hem in sexy lingerie verleid en scene's dat hij haar nogal ruw behandeld werden door talloze vrouwen in overvolle bioscopen met bewondering bekeken.

Lionel Barrymore won terecht een oscar voor zijn vertolking van de alcholistische advocaat en vader van Shearer.

Shearer is een echte ster,zodra zij op het scherm verschijnt blijf je naar haar kijken.

Ze was al een grote ster in de stomme film en dat is soms aan haar acteren te merken.

De film is nogal gedateerd,maar wie van de oude sterren houd,moet deze film gaan zien!

Geschakeerd drama over een alcoholistische advocaat en zijn liefdevolle, maar eigenzinnige dochter, die haar plaats in de bovenwereld dreigt te verliezen door haar hartstochtelijke gevoelens voor een bikkelharde onderwereldfiguur.

Een ietwat morsige Lionel Barrymore werd voor zijn opmerkelijke rol beloond met een Oscar, naar verluidt mede omdat zijn uitvoerige slotpleidooi in de rechtszaal in één langgerekte opname werd gefilmd. De rol van vrijgevochten vrouw past de altijd wat deftige Norma Shearer wonderwel, chiquer en sexier dan ooit in prachtig gesneden jurken. Dit is tevens de film, die Clark Gable voor de rest van zijn carrière liet promoveren van bijrollen naar “top of the bill”. Om meerdere redenen een boeiende film.

Norma Shearer schaart zich met deze film - weer een geweldige rol, na haar Oscarwinnende The Divorcee - tussen mijn favoriete pre-code actrices, achter Jean Harlow uiteraard. Had tot nu toe weinig van haar gezien, maar ze is echt geweldig. Ze heeft ook niet heel veel gemaakt, want ze wilde, zo lees ik, na haar 40e eigenlijk niet meer acteren, omdat ze geen 'oudere' vrouwen wilde spelen. Dus tsja, wat moet je dan. Ik wist eigenlijk ook niet dat ze Miss Thalberg was. Een kruiwagentje naar de top dus, maar ze had het anders ook wel gered denk ik.

Lionel Barrymore, er zit echt wel een gelijkenis met Drew in de gelaatstrekken van de familie, is ook heel fijn als haar vader. Verder inderdaad wel een pittige film. Ik ga nog wat meer begin Jaren 30 films checken de komende tijd. Toch een fijne periode met meer scherpe randjes - om voor de hand liggende redenen - dan de tweede helft van dat decade.

1931: Street Scene – Safe in Hell – Waterloo Bridge (maar de gelijknamige remake uit 1940 met Vivien Leigh is beter)’;

1932: Call Her Savage – Trouble in Paradise

1933: Heroes for Sale – Design for Living – Hoop-la (de laatste film van Clara Bow)

1934: The Thin Man (de eerste en tevens beste van een serie van zes Thin Man-films met William Powell en de onvolprezen Myrna Loy)

Ook Ruth Chatterton heeft in die periode een paar aardige films gemaakt:

Frisco Jenny (1932) en Female (1933) en later vooral Dodsworth (1936) natuurljk.

Wat Norma Shearer betreft mag je niet missen: He Who Gets Slapped (1924)

Shearer en Barrymore schitteren als altijd, maar verder was ik niet echt onder de indruk van A Free Soul. Een aardig, wat ouderwets drama, niets meer en niets minder. Naar moderne maatstaven natuurlijk hoogst opmerkelijk dat de vrijgevochten Jan juist gestraft wordt voor haar afkeer van snobisme, en dat haar verschrikkelijke familie het kennelijk goed had gezien: die tot de lagere klasse behorende Ace was een boef en hij moest zelfs vermoord worden om Jan van de ondergang te redden.

Zouden de advocaten van OJ Simpson deze film ook hebben gezien vroeg ik me af (de niet-passende hoed).