To Stay Alive: A Method (2016)

Gekunsteld is niet erg (bv 10,000 Days on Earth) als het op zijn minst visueel aantrekkelijk is. Dat is hier niet het geval. Het enige interessante is Iggy, die kun je nog de Gouden Gids laten voorlezen en het is boeiend. De materie in deze film kan dat ook zijn, maar is het eigenlijk nergens. Vraag me ook af waarom er drie man aan te pas moesten komen om dit te regisseren.

Dode dichters dichten niet. Op zoek naar de zin van het lijden moet de weg van de kunst ingeslagen worden. Aan dooddoeners geen gebrek. Toch een meer dan kijkwaardige uiteenzetting, waarin Houellebecq zelf figureert en Pop in de garage met beeld en geluid alleen achterlaat.

Het lijden laat de tijd in zijn traagste tempo passeren om de eenmalige onderbreking met de eeuwigheid pijnlijk in het bewustzijn te hameren.

A dead poet does not write

Af en toe ontstaat er een interessante combinatie in de filmwereld. Regisseurs Arno Hagers, Erik Lieshout en Reinier van Brummelen besloten om rock icoon Iggy Pop samen te brengen met de Franse schrijver Michel Houellebecq en wat bleek toen? Beide waren op de één of andere manier door de andere beïnvloedt in hun jeugd. Houllebecq luisterde als tiener naar de platen van Iggy & the Stooges en Iggy beschouwt Houllebecq al jaren als één van zijn favoriete schrijvers. Die twee samenbrengen kan dus vonken geven.

To Stay Alive: A Method (de titel wordt geleend van het gelijknamige essay van Houellebecq) knettert hier en daar weliswaar, maar algemeen gezien sputtert het toch vooral. Het interessantste zijn ongetwijfeld de scènes met de heer Pop zelve. Er is gewoon iets met de klank van zijn stem waardoor je gebiologeerd blijft volgen naar eender wat hij verkondigt. Wat op zich vreemd is, want Iggy's stem is bij vlagen wat monotoon en toch... Het werkt overduidelijk. Je kunt die man dan ook werkelijk alles laten voorlezen volgens mij. Het uitgangspunt van To Stay Alive is dat een dode dichter niet meer schrijft en dat je dus eigenlijk tevreden moet zijn dat je leeft. De documentaire wordt dan ook geprofileerd als een feelgood movie about suffering, maar dat resulteert vooral in het oplijsten van dooddoeners zoals "Don't be afraid of happiness: it doesn't exist". An sich nog wel een interessante aanpak, maar er wordt te weinig mee gedaan om dit echt volledig te laten boeien.

Dat lijden doe je echter niet alleen en daardoor wordt er gekozen om naast Iggy Pop een groepje Parijzenaren te introduceren. De ex-psychiatriepatiënt Jerome is er daar eentje van en de suïcidale Anne-Claire is de tweede maar het interessantste is misschien nog wel de derde spilfiguur in het geheel, namelijk Vincent. Dat blijkt een rol voor Houllebecq zelf te zijn en het is in de sporadische momenten dat hij en Iggy tezamen zijn dat de film zijn interessantste momenten kent. Let vooral op dat je de volwaardige versie te pakken krijgen. Documentaires op televisie worden wel vaker verknipt tot een kortere speelduur, maar om de een of andere stomme reden is er een 60 minuten en een 70 minuten durende versie uitgebracht. Best dus voor de DVD gaan.

Goh, lastig te beoordelen. Iggy Pop zelf is en blijft een fascinerend figuur en zo'n nummer als I Want to Go to the Beach blijft heerlijk (Particles of pain in my brain/I guess they're here to stay/They work their way inside/And I can't hide or even walk away) maar neem hem weg en de documentaire dooft als een nachtkaars uit. Veel wijsheden uit het oeuvre van Houllebecq worden verkondigt gedurende de 70 minuten, maar als documentaire heeft dat toch wat te weinig vlees.

2*