Attack of the Crab Monsters (1957)

Hehe, nu zo'n 6 jaar later moet ik toch behoorlijk terugkomen op dit statement. Ik heb een hoop slechte horrorfilms gezien met de jaren, maar deze films hadden vaak nog ergens goede punten (goede gore, sfeer, leuke actrices etc.). Bij de meeste films uit dit genre uit de jaren '50 is het echter vaak moeilijk om kwaliteit te vinden omdat de meeste films (geplaagd door een laag budget en crappy acteurs/regisseurs) gewoon de mist in gaan qua acteerwerk, regie, script, belichting, gore, spanning etc. Enkele films als Tarantula, Them en Earth vs The Spider zijn weldegelijk spannend te noemen, Attack Of The Crab Monsters is dit duidelijk niet.

Met 62 minuten duurt de film alsnog te lang, want de verveling sloeg na de introducerende credits al meteen toe om slechts tijdens 3 minuten te verdwijnen. Het acteerwerk was rampzalig, de personages zeer vervelend, de handelingen onlogisch en het verhaal over gemuteerde krabben die door het eten van menselijke hersenen ineens in staat zijn te communiceren met hun toekomstige slachtoffers is bijna surrealistisch te noemen.

En dan de krabmonsters zelf... allereerst komen ze nooit tegelijkertijd in beeld met de mensen waar ze op jagen (met uitzondering van een schaar, waarmee ze keer op keer wapens bij mensen uit de handen slaan), waardoor het geheel uitzonderlijk goedkoop aandoet. Daarnaast bewegen de krabben zeer slecht (en zien we iedere keer dezelfde beelden), zijn de modellen uitzonderlijk lelijk (krabben hebben mensenogen?) en komen ze nergens angstaanjagend over.

Verder is de film een cinematografische ramp. De beeldkwaliteit was zelfs toentertijd al zeer matig en de belichting is uitzonderlijk rampzalig en amateuristisch te noemen. Dag- en nachtscenes wisselen elkaar om de minuut af en zorgen voor bijzonder hilarische momenten. Foutjes zitten er ook de vinden in de flora en fauna. Kennelijk laten de krabben plotseling kloven ontstaan op plaatsen waar daarvoor de grond gewoon dicht was. Jammergenoeg zijn de kloven wel compleet begroeid, waardoor ook dit 'angstaanjagende' aspect van de krabben weer compleet teniet gedaan wordt. Tel hier vervolgens bij de onderwater scenes nog een aantal vissoorten op die niet rond koraalriffen voorkomen (de film moet zich bij een koraalrif afspelen) en je krijgt een beetje een beeld van het beperkte budget/talent waarmee deze film gemaakt is.

Corman heeft weldegelijk leuke films gemaakt, Attack Of The Crab Monsters hoort hier absoluut niet bij. Net als The Giant Claw en Reptilicus krijgt deze film echter nog steeds niet de laagte score, omdat ik me zeker wel vermaakt heb met het uitzoeken van alle fouten en het gruwelen van het lage budget dat er ergens nog een bepaald pluspunt te vinden is. Ik hoop nu binnenkort echter toch weer eens een slechte film te kunnen kijken die weldegelijk goeie kwaliteiten heeft.

Corman doet Wood Jr.

Alsof de regisseur van de wansmaak persoonlijk in de leer ging bij de beruchte filmmaker. Alles klopt (niet).

Waardeloze acteerprestaties, lelijk camerawerk, een zwak script en achterlijke SFX. Nu zijn de meeste monstermovies vaak het leukst vanwege de titels en posters, maar deze heeft behalve dat niets te bieden.

Slecht.

Heerlijke flauwe zondagmiddagfilm voor het hele gezin. Helaas heeft de tijd deze film ingehaald. En lijkt het meer een avonturenfilm dan horror. Toch is het geen slechte film maar het steek ook nergens met kop en schouders boven uit zoals andere klassiekers. De krabben vond erg aandoenlijk.

In navolging van Joolstein omdat ik op zoek was naar een kort filmpje voor de treinreis naar mijn werk, heb ik ook Attack of the Crab Monsters (1957) maar een kansje gegeven. Inderdaad ingehaald door de tijd, maar Cormans films hebben genoeg campgehalte om alsnog de moeite waard te zijn. Voor mij bestaat de primaire aantrekkingskracht uit aanschouwen wat ze met beperkte middelen hebben kunnen doen, en de interactie tussen de door hen gecreëerde monsters en de (vaak bordkartonnen) personages.

Ook hier is er een evil genius en protagonisten die uitleggen wat ze doen en wat ze zien. Show, don’t tell had Corman in ieder geval hier nog niet in alle scènes helemaal onder de knie. Het is ook jammer dat zo’n krabmonster uit de titel dan niet wat vaker in beeld komt, en zoals vaak bij dit soort films blijft het tevergeefs zoeken naar zo’n money-shot van een welgevormde deerne tussen de scharen van een krab, dat je op de poster ziet.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar als je alleen al kijkt naar de laatste 20 seconden van de film, dan zijn die wel kenmerkend voor de moeite die er in het script is gestoken. En dat haalt het eindcijfer voor mij toch naar beneden

2,5*

Een film over krabben die gemuteerd zijn door atoomproeven. Een zwak verhaal met slechte effecten, een immens grote krab met hele grote ogen die kan communiceren waarbij het net een soort van voice over lijkt en een poging om iets spannends te creëren terwijl de film niet spannend wordt. Desondanks gebeurd er op zich wel het één en ander en heeft het een korte speelduur waardoor het nog best te kijken is. Daarbij kon ik de humor van deze film er nog wel inzien, alhoewel ik betwijfel of dat wel de bedoeling van deze film is geweest. Jammer alleen dat het einde zo ontzettend slecht is.

Ik ben wat oude 'creature features' aan het bekijken uit de jaren '50 en deze vond ik toch leuker dan vele andere, waardeloze films uit dit genre. De krabben zien er redelijk goed uit, behalve dan die ogen...

waarom het special effects team heeft verkozen om de krabben grote mensenogen te geven is mij een raadsel.

Niet goed, maar wel grappig om eens te zien hoe slecht en amateuristisch de films in die tijd werden gemaakt.

Met kop en scharen!

Zo af en toe een giant bug film gaat er wel in. Zeker die oudere uit de jaren 50 zijn steeds amusant. Hier geen mieren, maar reuzenkrabben die tot grotere proporties zijn herleid door atoomproeven. Hetzelfde liedje hoor je bij Godzilla.

De beesten zelf zien er redelijk uit. Vrij statisch dat wel, maar best ok voor die tijd. Die communicatie vond ik wel maar niets. Al bij al wel prima gedaan. Onder water zag het er inderdaad prima uit.

Met zijn 62 minuten ideaal om snel eens mee te pikken. Verveelt zeker niet. Maar je moet er ook niet te veel van verwachten natuurlijk. De filmposter is in dat opzicht nogal misleidend.

Op een klein onbewoond eiland ondervindt een groepje wetenschappers dat onderzoek doet naar d eeffecten van nucleaire straling op de flora en fauna, hinder van gemuteerde reuzenkrabben die na het doden van een menselijk slachtoffer zijn brein verorberen en zijn intelligentie overnemen. Met hun verhoogde intelligentie zijn de krabben in staat om snode plannen te smeden en uit te voeren. Br! Attack of the Crab Monsters is monsterlijke onzin uit de hoge hoed van regisseur en producent Roger Corman.

Mensen met een zwak voor monsterlijke onzin uit de jaren 50 zitten hier goed. De krabben zijn niet heel beweeglijk maar zijn liefdevol vormgegeven. Het interieur van het onderzoeksstation is behangen met kitscherige schilderijen en sierlijke bedlampjes en lijkt allesbehalve professioneel genoeg om onderzoek te doen naar de effecten van nucleaire straling op flora en fauna. Attack of the Crab Monsters is ook een film met oninteressante karakters. De wetenschappers zijn platte personage die hun dialogen vullen met semiwetenschappelijk gebazel. Voor elk onnatuurlijk fenomeen (hoe onverklaarbaar ook) wordt in razend tempo een plausibele verklaring gevonden.

Uiteraard is ook een vrouwelijke wetenschapper aanwezig. Zij brengt twee mannen het hoofd op hol en is waarschijnlijk de enige wetenschapper ter wereld die op haar verre reizen.in haar koffertje een sexy zijden nachthemd heeft gepakt waarmee zij welgevallig door de film huppelt. De film is alleen met een flinke knipoog te bekijken. Serieuze horror is niet voorhanden. Met een goedwillende instelling is de film enigszins onderhoudend. Bekijk je de film door een kritischer bril, dan is er niet veel dat vermaakt.