The Adderall Diaries (2015)

Goeie film die draait om gekleurde herinneringen en om een verpeste zoon/vader relatie.

In deze film stoot het hoofdpersonage (Elliott) iedereen voor het hoofd. Niet in staat om waardering op te brengen voor zaken als schoonheid, liefde en geluk, raakt hij steeds meer vervreemd van de wereld en van anderen. De oorzaak van deze houding is een jeugdtrauma. Uiteraard. Een jeugd waarin een liefdeloze hardvochtige vader dominant aanwezig was, is niet afdoende verwerkt.

Elliott is een schrijver die een succesvolle roman heeft gepubliceerd, waarin hij die relatie met zijn vader uitdiept. De herinneringen waarop Elliott zijn boek baseert staan in de film onder vuur. De herinneringen die vader en zoon delen, verschillen en zorgen voor conflicten die niet beperkt blijven tot beider levens maar zich ook invreten in de levens van anderen.

Zijn de herinneringen echt of niet. De hamvraag in de film. Volgens zijn vader (het monster) niet. Volgens Elliott wel. Het is een fascinerende strijd.

Elliott worstelt. Tijdens zijn worsteling, raakt Elliott geintrigeerd door een rechtzaak. Het is een beetje de achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt. Een rechtzaak over een moord. De dader is een vader met issues. Er zijn paralellen met de eigen geschiedenis. De achtergrond werkt sfeerverdiepend en laat Elliott nog eens extra zweten.

Een stevige en indringende film. Fascinerend hoe het geheugen je in de steek kan laten. Hoe een bedacht leven, een eigen leven gaat leiden. Hoe onecht, echt wordt. Die overtuiging kan verschrikkelijke vormen aannemen en verschrikkelijke consequenties hebben. Zelfs zo ernstig dat je nooit meer de waarheid ziet omdat de bijpassende herinnering er niet is. Intrigerende shit.

Het einde is waardeloos. Het einde steekt schril af bij de zwaarmoedige en fatalistische toon van het verhaal. Het einde is stuitend zoet. Heel frustrerend dat het einde van de film opeens een andere diepte zoekt. Heel merkwaardig en absoluut niet passend. Dikke kater.

Pluim voor Franco. Hij speelt op magnifieke wijze een hartstochtelijk en lijdzaam personage.

p.s. De plotbeschrijving hierboven gaat compleet voorbij aan de eigenlijke inhoud van de film.

True deception indeed.

Een saaie film over een onsymphatieke schrijver met vader-zoon issues met een verhaal en plot die vanaf het begin eigenlijk ook zeer voorspelbaar verloopt. Zijplotje met de love interest was ook niet de moeite waard om in de film te verwerken.

Overslaan dus.

De plotbeschrijving op mijn filmhoes en hierboven klopt totaal niet. Gezien de beschrijving dacht ik meer aan één of ander rechtbankdrama met thrillerelementen. Dus niet

De film is eigenlijk gewoon een dramatisch verhaal over een vader/zoon relatie die door vroegere conflicten het spoor bijster zijn. De vraag luidt ' zijn de trauma's echt of maakt het slachtoffer zijn eigen verhalen ?

Redelijk saai uitgewerkt waarbij er ook een nutteloos liefdesrelatie in verwerkt zit dat eigenlijk geen meerwaarde biedt aan het verhaal. Maar ach, Amber Heard is wel altijd leuk om te zien.

Het slot kent wel een heel gemakkelijke uitwerking en plots is de film ook afgelopen. 4/10

Stephen Elliott [James Franco] is een schrijver die dankzij zijn agente Jen [Cynthia Nixon] een lucratieve deal heeft gesloten waarmee hij kan werken aan zijn volgende roman. Hij kampt echter met een writer’s block en ziet zijn vader [Ed Harris], over wie hij publiekelijk heeft gezegd dat hij dood was, terugkeren in zijn leven. Stephen vindt inspiratie in een spraakmakend proces waarin Hans Reis [Christian Slater], een vader van drie kinderen, beschuldigd wordt van moord op zijn echtgenote [Laura Frost]. Tijdens dat proces ontmoet hij journaliste Lana Edmond [Amber Heard] met wie hij een relatie probeert op te bouwen. Gezien het egocentrisme van de hoofdpersoon en het feit dat hij zich wemelt in zelfmedelijden is het moeilijk om je met hem te identificeren, maar James Franco komt nog een heel eind, daarbij beholpen door een goed presterende ondersteunende cast. Meeslepend wil het echter niet worden.